• Yop Poll Archive
  • Archives
  • Categories
  • MENDIZABAL-MUNILLA AUZIA

    2017 - 01.13

    Aldez aurretik barkamena eskatzen dut hau guztia mingarria izan baitaiteke.

    Azken egunetan, Euskal Herritik Bordeleraino iritsi den notizia bat dabil komunikabideetan zehar. Gai delikatua da, baina ezin dut ezer egin gabe gelditu. Eta oraintxe bertan, egin dezakedan gauza bakarra idaztea dela uste dut.

    Nola ez, Mendizabal auziaz ari naiz. 36 urteko M. A.ren testigantzaren berri ere izan dut: “Ezin nuen sinetsi. Norbait arnasestuka sentitu nuen denda barruan, beste eskuarekin masturbatzen ari zen bitartean. Berehala jakin nuen bera zela. Jakin nuen, besterik gabe, aurpegira begiratu behar izan gabe.” Egoera latza hori bizi duen edonorentzat. Baina nola zekien bera zela?

    Nahiz eta bataioa, jaunartzea eta sendotza eginak ditudan, ez naiz oso elizazalea, ezta Elizazalea ere. 18 urterekin kristau fedean sendotzeko erabakia hartu izanaren damu izan naiz behin baino gehiagotan. Izan ere, Elizaren (Erromako Eliza atzerakoia) eta Herriaren Elizaren (Eliza modernoagoa posible dela erakusten duten pertsonen) jokamoldeak ez datozelako bat, eta nire iritzien kontrako hainbat erabaki, jarrera eta ekintza ikusi ditudalako erakunde horren barruan, elizgizonak eta pederastia, adibidez.

    Orain artean, pederastia kasuen berri izan dudanean, ni neu izan naiz elizgizon horiei harria (ahalik eta handiena hobe) botatzen nien lehena, pederastia kasuak barren-barrenetik gaitzesten baititut. Baina oso zaila egiten zait Juan Kruz Mendizabal jaunari, Kakuxi buruz esan duten guztia sinestea. Mendizabal auziaren anonimotasunak, sekretutasunak eta ez dudan informazioak “Munillakeria” dela pentsarazten dit (gogora dezagun Mendizabal izan zela Munilla gotzain izendatzearen kontra sinatu zuen apaizetako bat).

    Bestalde, nire ez-jakintasunaren ondorioz beharbada, ez dut ulertzen salatu dituzten gertaera guztiek zergatik hartu duten eliza bidea eta ez bide zibila. Anonimotasunagatik bakarrik? Ala zerbait gehiago dago atzean? Antza denez, apezpikuak berarengana iristen den informazio guztiaz (egia ala gezurra izan) informatzeko betebeharra du.

    Baten batek Kakuxekin nolabaiteko hartu-emana izan dudala eta ez naizela erabat objektiboa leporatuko dit, eta hala izango da agian; izan ere, aisialdia dela eta, oker ez banago, birritan (denbora tarte txikian bada ere) gurutzatu gara mundu horretako ekintzetan.

    Ados, hipotesi eta ikerketa on baterako, informazio ona behar da. Objektiboa. Informazio onarekin, hipotesi ona irtengo da. Egia absolutua hortxe dago, izan da, gertatu da, baina egiaren bertsioak jasotzen, entzuten eta bizi ditugu. Zer da Mendizabalek bere gain hartu duena? “Jarrera desegokiak”, “ukitu desegokiak”, “sexu abusuak”? Eta gertatu dena zein testuingurutan gertatu da? Bere gain hartu ditu gertaerak ala bere gain hartzera behartu dute? Terminologia eta testuingurua beti da garrantzitsua.

    Lehenengo aldiz hilekoa jaitsi zaiola eta, 12 urteko haur bati tanpoia nola jarri erakusteko biluzten den begiralea exhibizionista da? Amesgaiztoa dela eta, besarkada goxo bat eman dion begiraleak ukitu desegokiak egin dizkio? Gauean etxemina zuen haurrarekin lo egin duen begiraleak nahi gabe besoa gainean jarrita ukitu desegokiak egin dizkio haurrari?

    Ez naiz bikario ohiaren gertu-gertukoa, ez ditut bere barneko gauza guztiak ezagutzen. Askotan ardiz mozorrotutako otsoak daude munduan. Baina badakit bera zela Herriaren Eliza (fededunek hainbeste maite duten Jesusen Eliza) posible zela erakusten zuen gutxietariko bat: hurbila eta sinplea. Eta gaur-gaurkoz, (beharbada aurrerago nire hitzak jan beharko ditut), haren aurka egin dutela (ez dakit nork eta ez dakit zein arrazoirengatik) eta Jesus bezala gurutziltzatu dutela sentitzen dut nire barren-barrenean.

    Eta zergatik ez, Santa Kruz apaizak gogorarazi dit historian zehar euskal apaizek izan dituzten arazo eta zailtasunak. Bukatzeko, aproposa iruditzen zait Kakuxen beraren Goienako Puntuan hitz hauek ekartzea: “Eliza eta epaileak bat eginda daude eta ez dago zirrikiturik elkarri laguntzeko”.

    Sentimendu nahasiak

    2016 - 10.04

    Nire isiltasunak asko du esateko. Modu sutilean adierazteko, lagun baten hitzak ekarriko ditut: ipurtzuloaño! Ipurtzuloraino sistema frantsesa ez ezagutzeaz eta ezin ulertzeaz, ipurtzuloraino bankuez eta agentziez, ipurtzuloraino ordainketa sistema frantsesaz, ipurtzuloraino IBAN zenbaki frantsesa ez duen kontu korronteaz, ipurtzuloraino euskaldun espainola izateaz, ipurtzuloraino ez dabiltzan fotokopiagailuez, ipurtzuloraino berandu iristen diren fotokopiez, ipurtzuloraino desertuko arraina edo itsas hondoko gamelua izateaz. IPURTZULORAINO!

    jolie fille fachée

     

    Baina aitortzen dut, ez da guztia beltza. Astuna da burokrazia, baina eskerrak eman behar dizkiet inguruan ditudan aingerutxoei :). Laguntzeko prest dauden pisukideei, lankideei, lagunei eta ikasleei. Haiei esker ari baita arintzen eta sendatzen paper arteko nire zoramena. Bizitzaren magia handitzen doa leku, bizipen eta irakaspen berriak ezagutu ahala. Mila esker bihotzez, zuei esker ari baita haur hau Bordelen hazten.

     

     

    Asterix eta Obelixen 12 probak

    2016 - 09.20

    Fakultate berean, A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M… atalak edo sailak.

    Orain zoaz A001-era,  orain A101-era. Orain bisitatu A2 006-a.

    Zalantzak badituzu, itaundu A100 bulegoan.

    Galdera hori egizu B101 bulegoan, beste hori M101 bulegoan jakingo dute…

     

    Berria zarenean ezezagun zaizun kodea.

    Ondoren, ikasteko erraza, logikoa.

    A-ren ostean, lehenengo zifra “0” bada, beheko solairua da; “1” bada, berriz, lehenengo solairua, eta horrela.

    Hala ere, pasiloetan zehar zoazela A sailetik B sailera konturatu gabe igarotzen zara.

    Eskerrak argigarri diren seinaleak dauden…

     

    Galia honetan,

    burokrazia Hispanian bezain motela,

    edo are motelagoa da.

    Asterixen eta Obelixen 12 probak bertatik bertara (41. minututik aurrera).

     

     

    Haserre frantsesa eta frantsesarekin haserre

    2016 - 09.19

    Tranbian,

    sardinak latan,

    motxila handia gainean,

    atzean musika entzuten hirurogei urte inguruko gizon amargatua.

     

    Laurogei urtetik gorako andrea garraiobidetik irten nahian.

    Bira eman dut andreari irteten uzteko eta prozesua errazteko asmoz.

    Nire harridurarako, bultzada eta garrasiak jaso ditut.

    Atzeko tipoaren mugikorra lurrera bota dut nahi gabe.

    Aurikularrak nire motxilan kateatu dira.

     

    Barkamena eskatu eta eskatu,

    besterik ez zait irten unean bertan.

    Inguruko jendeak nire alde egin du,

    nire harridurak ulertzea galarazi dituen hitzak esanez.

    Ondoren, gogoeta eginda,

    gustura asko apurtuko nion telefono nazkagarria bere aurpegi burgesean.

     

    Gaur lehenengoz haserretu naiz Bordelen, baita Frantzian ere.

    Beti da lehenengo aldiren bat.

     

    burgesa

    burgesa

    Dalida

    2016 - 09.13

    Beren etxean hartu nauten biei esker ezagutu dut abeslari hori.

    Hiru ideia: Miss Egipto, frantziar zineman tartea egitera etorria eta gay ikonoa.

    1954. urtean, gaur egun dagoen besteko teknologiarik ez zegoen garai hartan, Frantzian bizitzeko eta lan egiteko nik baino errazago izan izango zuela espero dut. Europar izateak abantailak dituela diote, baina laster arnasa hartzeko ere baimena beharko dudan sentipena dut. Paperak kontratua egiteko, apartamentua alokatzeko eta diru-laguntzak eskatzeko. Apartamentuen kasua da konprometituena. Izan ere, norberaren eta bermatzailearen hainbat dokumentu behar dituzte: nortasun agirien fotokopiak, azken hiru hilabeteetako soldaten agiriak, azken errenta aitorpenak, eta kasu batzuetan, baita bermatzailearen hondasunei buruzko agiria ere. Bermatzailea frantziarra ez bada, bi hilabeteko fidantza ordaindu behar. Dirua eta papera, papera eta dirua. Funtsean gauza bera.

    Behin alokatzeko kontratua sinatzeko langa gaindituta eta apartamentua aurkituta, diru-laguntza lortzea da garaitzeko dudan hurrengo gaina.

    Agian modelo, antzezle eta abeslari exotiko bilakatzeak gauzak erraztuko dizkit. Agian. Bitartean, Dalilaren antzera abestuko dut ametsetan Achete moi un juke box kantuko On te fera une vraie surprise party esaldia euskal r indartsuaren omenez.

     

    “Bart”, “bidaia” eta “Bordele” bez hasten direlako…

    2016 - 09.10

    Osteguna

    14:00

    Blablacarrean bi europar eta bi amerikar Bordele eta Nantesera bidean.

     

    17:30

    Bordelera iritsi. Hitz egin zidan lehenengo frantsesak bere bidaia txartela eman zidan musu-truk. Ordubeteko balioa zuela eta, nahi banuen, niretzat zela, bestela, bota egingo zuela eta. Esker onez eta atsegin handiz hartu egin nion. Pozik eta iritsi berri. Magiaz hartu ninduen hiriak.

    Lankidearen eta haren bikote kidearen etxera iritsi eta ostatu ezin hobea. Paradisu txikia eta konpainia bikaina. Lagun eta zaindari bikainak.

    Berandu arte pantaila aurrean iragarki, hitz eta izenen artean.

     

    Ostirala

    10:00

    Pisukide izango zenarekin hitzordua nuen, baina aurreko egunean, nik idatzi ostean, azkenean astelehen arte ez zela iritsiko esan zidan. Bai, apur bat haserretu egin nintzen. Hona iritsi baino lehen, nire zalantzak erakutsi nizkion lagun bati eta zalantza horiek egia bilakatuta ikusi nituen. Bion artean pisua bilatzea zaila izango zela eta, bakoitzak bere aldetik aurkitzea izango da onena.

    Goizean Interneta erre beharrean mezuak bidali eta bidali, erantzunen bat inoiz jasotzeko zain… Unibertsitateetara bidaia iragarki-tauletan 4 iragarki zahar… erdiak uztaileko data zuen. Oinez eta metroz, nekatu nintzen, erre nintzen, mentalki erre nintzen. Laguntzeko prest izan ziren informazio bulegoetakoak, agentziakoak, unibertsitatekoak. Ez zen alferrik izan, baina garaipen mingotsaren sentipena gailendu zitzaidan.

    Gozotu zidaten behin-behineko etxean. Esker hitzak gutxi dira.

     

    Larunbata

    9:00

    Goiz jaikitzen denari Jainkoak laguntzen omen diola diote aiton-amonek. Goizegi ere ez da komeni 🙂

    Atzoko mingostasuna gozatu dit bart zure aurpegia ikusteak. Irribarrea sortu dit zurekin amestu izanak, hain urruti eta hain gertu sentitu izanak. Zu berriz noiz ikusiko zain oheratuko naiz egunero ziurrenik.

    Bizikleta askatasunaren ikur bilakatu da Parc Bordelais izenekoaren bidean eta barruan. Bilboko Casilda Iturrizar Parkearen eta Municheko Englischer Garten izenekoaren arteko hibrido interesgarri bezain polita.

    12:06

    Ikusteko nuen lehenengo apartamentura iritsi naiz. 6 minutu berandu 18 minutuko bidea nahi gabe luzatuta, galduta, Ariane labirintoan bueltaka sentitu naiz, nahiz eta nik GPSa eskuragarri nuen… uste dut hobe zela haria erabiltzea… Txileztarra eta frantsesa, lehengusuak biak eta katua. Norbaiti ostatua emateko prest. Itxura ederra zuen etxeak, txukuna, literaturaz eta musika klasikoaz betea, leku askotako oroigarriekin, Txile eta Frantzia uztarturik.

    13:15

    Berandu bazkaltzera.

    Berandu 14:30etako hitzordura,

    … ondorioz, baita 15:30etakora ere.

    Ordubeteko atzerapena edo gehiagokoa, hegaldirik arazotsuenek ere ez dute horrenbeste atzerapen… bizikletan nindoan, baina inguru horiek ez nituen ezagun.

    Arratsaldeko lehenengo pisuan 3 katu, txakur bat eta alabak kanpoan dituen ama. Gauzaz betetako etxea, egongela, gela eta terraza handiduna. Asteka funtzionatzeko prest. Astea 50 euroan, formaltasunik ez, B&B estilora. Ez dago gaizki. Baina alabak datozenean, ihes egitea balditza.

    Bigarrenean, argentinar batekin eta frantses batekin elkarbanatzeko pisu moderno eta lasaia. Lorategi eta inguru lasai eta horian. Bordele neguan hotza omen da, nahiz eta aurtengo udak tomate landareak majo erre dituen, negua beti negu. Hala ere, orain dela 8 urte ikusi zuten elurra azkenekoz hemen.

    18:00

    Douce maison bordelaise… Aske bai, baina zalantzazko bideetan hara eta hona ibili ondoren, 30 kilometro inguru (gehiago ez badira izan) egin ostean, gurpilik ez zuen eserlekua gustura hartu du, baita te hotza ere. Litro erdi konturatu gabe eran dut dzanga-dzanga. Behin-behineko pisukideekin tertuliatxo bat petit paradis izendatu dudan horretan. Gaurko gorabeherak eta zalantzak norbaitekin elkarbanatzea ederki dago, alaitasuna areagotzeko eta urduritasuna baretzeko.

    20:30

    Nire urdaila frantsestu da. Gose zen. Pisukideak kanpoan eta niri afaria utzi didate. Janariz betetako paradisua ere bada. Astea ordaindu nahi diet, ez dutela ezer behar, ezetz. Cité du Vinera bisita egin eta hango izen handiko ardoren bat ekartzea ez litzateke ideia txarra…

    Afalostean pisu kontuen mezuak idatzi / erantzun eta WhatsAppeko zeresanei erantzun.

    22:00

    Kanpoko ateak itxita. Katu pintxo ezezaguna sukaldean. Eta harridura nire aurpegian (nik dakidala, behin-behineko etxean ez zegoen katurik, eta nik ez dut ekarri gaur bisitatuko etxeetan zeudenetako bat ere ez). Ulertu du nire aurpegiaren mezua. Nik ezer esan gabe, buelta hartu, eta etorri den bezalaxe, ixil-ixilik bere etxera joan da, edo hori pentsatu nahi dut. Agian gauean zurekin amesten ari naizen bitartean gainera salto egin eta zu zarela pentsatuko dut!

    Biharko hitzordu bat finkatuta, erdigunetik gertuago.

    00:50

    Bada garaia berriz ere zurekin amesten hasteko.

    13620060_10208112587786401_8672083089711194578_n

    LAGUNEN ZUHAITZA

    2016 - 01.10

    Badira gure bizitzan gure bidean kasualitatez gurutzatu izanarekin bakarrik zoriontsu egiten gaituzten pertsonak.

    Batzuek bidea gure ondoan egiten dute, ilgora eta ilbehera asko ikusiz, eta badira beste batzuk urrats baten eta bestearen artean ia ikusi ere egiten ez ditugunak. Guztiei deitzen diegu lagun, eta askotariko lagunak daude.

    Agian zuhaitz baten hosto bakoitzak gure lagunetako bat irudikatzen du. Lehenengo kimutik sortzen direnak gure lagun gurasoak dira, bizitza zer den erakusten digutenak. Ondoren, lagun anai-arrebak datoz, horiekin gure espazioa elkarbanatzen dugu gu bezala loratu daitezen, eta horien ondoren ezagutzen ditugu errespetatu eta ona opa diogun gainerako hosto-familia.

    Baina patuak beste lagun batzuk ere badakarzkigu, gure bidean gurutzatuko zirela ez genekien horiek. Horietako askori lagun-min eta bihotzeko lagun deitzen diegu. Zintzoak dira, benetakoak. Esan gabe badakite noiz gauden gaizki, zerk egiten gaituen zoriontsu eta zer behar dugun. Batzuetan, lagun-min horietako batek gure bihotzean eztanda eragin, maitemindu eta lagun maitemindua daukagu. Lagun horrek distira sorrarazten digu begietan; musika, gure ezpainetan eta jauziak, gure oinetan.

    Horiez gain, badira denboraldi baterako lagunak, oporraldi batekoak, egun batzuetakoak edo ordu batzuetakoak. Horiek, gertu gauden denbora horretan, irribarre asko sorrarazten die gure aurpegiei.

    Badira baita lagun urrunak ere, adarren gainetan dauden horiek, baina haizeak putz egiten duenean, hosto baten eta bestearen artean agertzen dira, eta nahiz eta ez ditugun sarri ikusten, gure bihotzetik gertu daude.

    Denborak aurrera egiten du, uda igaro egiten da, udazkena gerturatu egiten da eta gure hostoetariko batzuk galdu egiten ditugu, batzuk beste uda batean jaiotzen dira eta beste batzuek urtaro askotan zehar irauten dute. Hala ere, eroritako hostoek gertu jarraitzen dutenez, gure sustraiak pozez elikatzen, zoriontsu gara. Gure bizitzan gurutzatu zireneko une zoragarrien oroitzapen dira.

    Gure bizitzan gurutzatzen den pertsona bakoitza bakarra da eta beti, beti, uzten du bere zerbait gugan eta gure zerbait darama berarekin.

    Nire zuhaitzeko hosto, bakea, maitasuna eta osasuna opa dizkizut, orain eta beti. Guregandik asko eramango dutenak egongo dira, baina ez da egongo ezer utziko ez digunik. Hori da gure bizitzako erantzukizun handiena eta bi arima kasualitatez ez direla elkartzen erakusten duen froga.

    El árbol de los amigos, Jorge Luis Borges (moldapena).

    Serendipiaz, serenitateaz eta serenitate ezaz

    2016 - 01.07

    Orain hiru urte serendipiaz egin nuen topo serendipia hitzarekin, zer zen jakin nuenean, maitemindu egin nintzen hitzaz eta munduaz. Agian ez da izango munduko hitzik ederrena, baina berarekin dakarrena gustatzen zait. Egongo da kasualitate hitzaren aldekoagoa denik, baina niri kasualitatea hitza serendipia baino kakofonikoagoa, arruntagoa eta zentzugabeagoa (kausalitatean sinisten baitut) iruditzen zait, beharbada, sibarita naizela pentsatuko duzue, baina serenitate hitza gogorarazten didan suge txistulariaren hitz hori garunean iltzatuta geratu zait. Egunerokotasunean ez dut sarri erabiltzen, baina berba hori ezagutu nuenetik, ez naiz pertsona bera eta nahiago dut gertatu zaizkidan kasualitateak serendipia direla sinetsi.

    Agian, Arkimedes bezain famatu eta aurreratu izan nahiko dut nire barren-barrenean. Auskalo! Bai, aitortzen dut, aurkikuntza ikaragarriak egiteko gai izan ez arren, Eureka! esateko aukera txikienak ere aprobetxatzen ditut, denok ez baikara berritzaile eta zientzialari apart izateko jaio. Nik baino lehenago, batek baino gehiagok hitz egin du horren inguruan, oraingo honetan ere ez dut aurkikuntza bikainik egiteko aukerarik izango, beranduegi, beti bezala.

    Behinola, lankide batek esan zidan liburu jakin batzuk irakurtzeko munduratu garela, eta liburu batek ez badigu ezer esaten, ez sentitzeko beldurrik erakartzen ez gaituen liburu bat albo batera uzteko. Hortxe ditut gaueko mahaitxoaren gainean sei liburu. Guztiak ere serendipiaz niregana etorriak, baina, momentuz, ez naute guztiek beren besoetan harrapatu. Frank McCourt idazlearen Teacher Man liburuak bere barruan dituen serendipia izpitxoek egiten dute dirdir nire begietan eta garunean negu nahastu edo tropikaleko egun hauetan.

    Bai, irakasle ari naiz ikasle batzuei laguntza eskolak ematen eta irakasle askori gertatuko zaion bezala, baliabideak eta estrategiak falta ditudala sentitzen dut. Beraz, oraintxe bertan, Frank McCourt-en, domina eta bere omenezko eskultura merezi duen irakasle zailduaren orriak eta esanak munduko kristaurik kristauenarentzat Biblia den bezalakotxeak dira niretzat. Gainera, serendipiaz iritsi da niregana!

    Oraingoan ere ez dut esango esan gabe dagoen ezer, baina kontu batzuk gogorarazi eta horren inguruan hausnarketa egitea baino ez dut nahi.

    Kids watch, scrutinize, judge. They know body language, tone of voice, demanor in general”. (14. or)
    Lost Children of the Lost Children of the Lost Generation (…) Fathers say, Oh, shaddup. Don’t bodder me”. (15. or)
    There’s nothing sillier in the world than a teacher telling you don’t do it after you already did it (…) Professors of education at New York University (…) they talked about theories and philosophies of education, about moral and ethical imperatives, about the necessity of dealing with the whole child, the gestalt, if you don’t mind, the child’s felt needs, but never about critical moments in the classroom”. (19. or)
    In any classroom, something is always happening. They keep you on your toes, They keep you fresh. You’ll never grow old, but the danger is you might have the mind of an adolescent forever. That’s a real problem.” (39. or).
    The way you meet and greet your first class might determine the course of your whole career. Your whole career. (…) you have to know who you are. (…) Never let them invade your territory. Never. And remember: teachers who sit or even stand behind their desks are essentially insecure and should try another line of work. (…) We’d notice how adolescent temperatures rose, blood raced and there was enough adrenaline to poer a battleship. (…) teachers must observe how students present themselves. (…) So much — so much, I say — depends on how they enter a room. Observe their entrances. (…) To enter a room is to move frome one environment to another and that, for the teenager, can be traumatic.” (47, 48, 49. or)

    Beraz, ezin esan gabe utzi, nire ikasle horiek nola tratatu, nola motibatu eta duten gaitasunez nola konbentzitu ahal ditudan esango didan pertsona serendipiaz aurkitu eta nire ondoan izan nahi dudala, nire nirik onena atera ahal izateko eta ikasle horiei behar duten guztia eman ahal izateko. Baina hori guztia serendipiaren esku ezin dudanez utzi, apurka-apurka ingurukoen laguntzaz eta nire kabuz ikasten joan beharko dut. Zeinen erraza den spa itxura duten ikastetxeetan eskolak ematea! Eta behar bereziak eta motxila astunegiak dituzten ikasleen aurrean zer-nolako gabeziak ditugun irakasle xumeok! Irakaslea moldatu behar zaio ikasleari, ez alderantziz. Serendipia hitzak serenitatea gogorarazten duen arren, ezin utzi serenitatea hausten duen serenitate eza serendipia soilaren eskuetan.serendipity

    Bilatzailea

    2015 - 08.27

    Garai batean irakurri eta gaur halabeharrez niregana itzuli den testuaren euskarazko nire moldapentxoa:

     

    Bilatzaile definituko nukeen gizon baten istorioa da hau. Bilatzailea bilatzen duen norbait da; ez da ezinbestean aurkitzen duen norbait. Bilatzen ari dena zer den nahitaez dakiena ere ez da. Bere bizitza bilaketa bat den norbait da soilik.

    Egun batean, bilatzaileak Kammir herrirantz joan behar zuela sentitu zuen. Bere baitako leku ezezagun batetik zetozen sentipen horiei kasu hertsia egiten ikasi zuen. Beraz, guztia utzi eta joan egin zen.

    Hautsez betetako bideetan barrena bi egunez ibili ondoren, urrunean Kammir ikusi zuen. Herrira iritsi baino pixka bat lehenago, bidearen eskuinean zegoen tontor bat oso deigarria iruditu zitzaion. Berdetasun ederraz tapizaturik zegoen eta zuhaitz, hegazti eta lore xarmagarri piloa zegoen. Erabat inguratzen zuen egurrezko hesi txiki disdiratsu batek. Brontzezko atexka batek sartzeko gonbita egiten zion. Bat-batean, herria ahazten zuela sentitu zuen eta leku hartan atseden hartzeko tentazioan erori zen. Bilatzaileak atea pasa eta zoriak banatutakoak ziruditen harri zurien artean oinez ibiltzen hasi zen zuhaitzen artean. Bere begiei koloreanitzeko paradisu hartako detaile bakoitzean tximeleten antzera pausatzen utzi zien. Bere begiak bilatzaile batenak ziren, eta beharbada horregatik aurkitu zuen inskripzio hura harrietako baten gainean:

    Abdul Tareg, 8 urte, 6 hilabete, 2 aste eta 3 egun bizi izan zen.

    Hunkitu egin zen apur bat harri hura harri soil bat ez zela konturatzean: hilarri bat zen. Pena sentitu zuen hain adin txikiko haur bat leku hartan hilobiratuta zegoela pentsatzean. Ingurura begiratuta, gizona ondoko harriak ere inskripzio bat zuela konturatu zen. Irakurtzera gerturatu zen. Hauxe zioen:

    Yamir Kalib, 5 urte, 8 hilabete, 3 aste bizi izan zen.

    Bilatzailea izugarri hunkiturik sentitu zen. Leku eder hura hilerri bat zen, eta harri bakoitza hilobi bat zen. Banan bana oroitarriak irakurtzen hasi zen. Guztiek zituzten antzeko inskripzioak: izen bat eta hildakoaren bizitza-denbora zehatza. Baina ikaratu zuena denbora gehien bizi izan zuenak apenas pasatzen zituen hamaika urteak… Min izugarri batek bilduta, eseri eta negar egiten hasi zen.

    Hilerriko zaintzailea handik pasa zen eta gerturatu egin zen. Denbora batez isilik ikusi zuen negarrez eta gero familiako kideren batengatik egiten zuen negar galdetu zion.

    – “Ez, familiako kideengatik ez”, esan zuen bilatzaileak. “Zer gertatzen da herri honetan? Zer gauza ikaragarri dago herri honetan? Zergatik daude hainbeste ume hil leku honetan hilobiratuta? Zein izan da jende honen gainean erori den eta haurren hilerri bat eraikitzera behartu dituen maldizioa?”

    Agureak irribarre egin eta esan zuen:

    – “Lasai zaitezke. Ez dago horrelako maldiziorik. Gertatzen dena da hemen aspaldiko ohitura bat dugula. Kontatuko dizut…: gazte batek hamabost urte betetzen dituenean, gurasoek hemen daukadan libreta baten antzekoa oparitzen diote, lepoan zintzilika dezan. Gure artean ohitura da, momentu horretatik aurrera, zerbaitetaz intentsitate handiz gozatzen dugun bakoitzean, libreta zabaldu eta hauxe idazten dugu:

    Ezkerrean gozatutakoa zer izan den, eskuinean, gozamenak zenbat denbora iraun duen.il_570xN.773833897_rv8a

    Bere neska ezagutu zuen eta maitemindu egin zen. Zenbat denbora iraun zuen pasio erraldoi horrek eta ezagutzeko plazerak? Astebete? Bi? Hiru aste eta erdi? Eta gero, lehenengo muxuaren emozioak, lehenengo muxuaren plazer zoragarriak… zenbat iraun zuen? Muxuaren minutu eta erdiak? Bi egun? Astebete? Eta lehen umearen haurdunaldiak eta jaiotzak? Eta lagunen ezkontzek? Eta gehien desiratutako bidaiak? Eta urrutiko lurraldetik itzuli den anaiarekin elkartzeak? Zenbat denbora iraun zuen egoera horiez gozatzeak? Orduak? Egunak?

    Horrela, libretan disfrutatzen dugun momentu bakoitza idazten goaz… momentu bakoitza.

    Norbait hiltzen denean, gure ohitura da bere libreta ireki eta gozatutako denbora gehitzea, bere hilobian idazteko. Izan ere, hori da gure ustez bizitako denbora bakarra eta benetakoa”.

    Jorge Bucay

     

    Iturri digitala: http://brujulacuidador.com/2014/02/16/el-buscador/ (Azken kontsulta 2015/08/27)

    MENDI ARTEKO GOGOETAK

    2014 - 09.07

     

    Iraila, nebulosa-hila. Zalantzaz eta galdera ikurrez betetako hila. Baina, era berean, esperientzia eta bizipen berrien iturburu. Berez, beste hilabete bat baino ez da, baina baten bati ikasturte hasiera irailean jartzea bururatu zitzaion eta horri jarraitu diogu orain artean.

    Ikasturte hasierek aspaldi hartu zuten amildegi itxura nire bizitzan. Abentura bila jauzi egin ala orain arteko konfort egoerarekin jarraitu? Shakespearen “to be or not to be” esaldi famatuaren antzeko zalantza-dantza eragiten didate.

    30 egun dituen denbora tarte ezegonkor honetatik, 7 baino ez dira pasa, baina zer den burua! Eta zer den bizitza! Ia 30 egunetan, 720 ordutan egiten diren neurona-konexioak (baten batek zalantza egingo duen arren) bizi izan ditut 120 ordutan.

    Hala ere, ikasturte hasierarekin aldatzen ez den eta aldatzea nahi ez dudan zerbait bada: LAGUNAK. Nebulosa-hilen joan-etorriekin ondoan sortu diren izar ederrak. Une gozo eta mingotsetan hortxe dauden izarrak, batzuetan nik izar iheskor baten antzera jokatu arren, hortxe segitzen dutenak. Beraien argiari esker, goiz-, arratsalde-, gau-, egun-, etab. –pasa bikainak bizi izan ditut, eta bide ilunen irteerak ere beraiei esker ikusi ahal izan dut sarri. Halaxe izaten jarrai dezala eskatzen diot astro berriaren sorburu den nebulosa-hilari.

    Mila esker guztioi eta segi orain arte bezain distiratsu. 😉

    NEBULOSA


    Tresna-barrara saltatu