• Yop Poll Archive
  • Archives
  • Categories
  • Archive for the ‘Aipuak’ Category

    Asterix eta Obelixen 12 probak


    2016 - 09.20

    Fakultate berean, A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M… atalak edo sailak.

    Orain zoaz A001-era,  orain A101-era. Orain bisitatu A2 006-a.

    Zalantzak badituzu, itaundu A100 bulegoan.

    Galdera hori egizu B101 bulegoan, beste hori M101 bulegoan jakingo dute…

     

    Berria zarenean ezezagun zaizun kodea.

    Ondoren, ikasteko erraza, logikoa.

    A-ren ostean, lehenengo zifra “0” bada, beheko solairua da; “1” bada, berriz, lehenengo solairua, eta horrela.

    Hala ere, pasiloetan zehar zoazela A sailetik B sailera konturatu gabe igarotzen zara.

    Eskerrak argigarri diren seinaleak dauden…

     

    Galia honetan,

    burokrazia Hispanian bezain motela,

    edo are motelagoa da.

    Asterixen eta Obelixen 12 probak bertatik bertara (41. minututik aurrera).

     

     

    LAGUNEN ZUHAITZA


    2016 - 01.10

    Badira gure bizitzan gure bidean kasualitatez gurutzatu izanarekin bakarrik zoriontsu egiten gaituzten pertsonak.

    Batzuek bidea gure ondoan egiten dute, ilgora eta ilbehera asko ikusiz, eta badira beste batzuk urrats baten eta bestearen artean ia ikusi ere egiten ez ditugunak. Guztiei deitzen diegu lagun, eta askotariko lagunak daude.

    Agian zuhaitz baten hosto bakoitzak gure lagunetako bat irudikatzen du. Lehenengo kimutik sortzen direnak gure lagun gurasoak dira, bizitza zer den erakusten digutenak. Ondoren, lagun anai-arrebak datoz, horiekin gure espazioa elkarbanatzen dugu gu bezala loratu daitezen, eta horien ondoren ezagutzen ditugu errespetatu eta ona opa diogun gainerako hosto-familia.

    Baina patuak beste lagun batzuk ere badakarzkigu, gure bidean gurutzatuko zirela ez genekien horiek. Horietako askori lagun-min eta bihotzeko lagun deitzen diegu. Zintzoak dira, benetakoak. Esan gabe badakite noiz gauden gaizki, zerk egiten gaituen zoriontsu eta zer behar dugun. Batzuetan, lagun-min horietako batek gure bihotzean eztanda eragin, maitemindu eta lagun maitemindua daukagu. Lagun horrek distira sorrarazten digu begietan; musika, gure ezpainetan eta jauziak, gure oinetan.

    Horiez gain, badira denboraldi baterako lagunak, oporraldi batekoak, egun batzuetakoak edo ordu batzuetakoak. Horiek, gertu gauden denbora horretan, irribarre asko sorrarazten die gure aurpegiei.

    Badira baita lagun urrunak ere, adarren gainetan dauden horiek, baina haizeak putz egiten duenean, hosto baten eta bestearen artean agertzen dira, eta nahiz eta ez ditugun sarri ikusten, gure bihotzetik gertu daude.

    Denborak aurrera egiten du, uda igaro egiten da, udazkena gerturatu egiten da eta gure hostoetariko batzuk galdu egiten ditugu, batzuk beste uda batean jaiotzen dira eta beste batzuek urtaro askotan zehar irauten dute. Hala ere, eroritako hostoek gertu jarraitzen dutenez, gure sustraiak pozez elikatzen, zoriontsu gara. Gure bizitzan gurutzatu zireneko une zoragarrien oroitzapen dira.

    Gure bizitzan gurutzatzen den pertsona bakoitza bakarra da eta beti, beti, uzten du bere zerbait gugan eta gure zerbait darama berarekin.

    Nire zuhaitzeko hosto, bakea, maitasuna eta osasuna opa dizkizut, orain eta beti. Guregandik asko eramango dutenak egongo dira, baina ez da egongo ezer utziko ez digunik. Hori da gure bizitzako erantzukizun handiena eta bi arima kasualitatez ez direla elkartzen erakusten duen froga.

    El árbol de los amigos, Jorge Luis Borges (moldapena).

    Serendipiaz, serenitateaz eta serenitate ezaz


    2016 - 01.07

    Orain hiru urte serendipiaz egin nuen topo serendipia hitzarekin, zer zen jakin nuenean, maitemindu egin nintzen hitzaz eta munduaz. Agian ez da izango munduko hitzik ederrena, baina berarekin dakarrena gustatzen zait. Egongo da kasualitate hitzaren aldekoagoa denik, baina niri kasualitatea hitza serendipia baino kakofonikoagoa, arruntagoa eta zentzugabeagoa (kausalitatean sinisten baitut) iruditzen zait, beharbada, sibarita naizela pentsatuko duzue, baina serenitate hitza gogorarazten didan suge txistulariaren hitz hori garunean iltzatuta geratu zait. Egunerokotasunean ez dut sarri erabiltzen, baina berba hori ezagutu nuenetik, ez naiz pertsona bera eta nahiago dut gertatu zaizkidan kasualitateak serendipia direla sinetsi.

    Agian, Arkimedes bezain famatu eta aurreratu izan nahiko dut nire barren-barrenean. Auskalo! Bai, aitortzen dut, aurkikuntza ikaragarriak egiteko gai izan ez arren, Eureka! esateko aukera txikienak ere aprobetxatzen ditut, denok ez baikara berritzaile eta zientzialari apart izateko jaio. Nik baino lehenago, batek baino gehiagok hitz egin du horren inguruan, oraingo honetan ere ez dut aurkikuntza bikainik egiteko aukerarik izango, beranduegi, beti bezala.

    Behinola, lankide batek esan zidan liburu jakin batzuk irakurtzeko munduratu garela, eta liburu batek ez badigu ezer esaten, ez sentitzeko beldurrik erakartzen ez gaituen liburu bat albo batera uzteko. Hortxe ditut gaueko mahaitxoaren gainean sei liburu. Guztiak ere serendipiaz niregana etorriak, baina, momentuz, ez naute guztiek beren besoetan harrapatu. Frank McCourt idazlearen Teacher Man liburuak bere barruan dituen serendipia izpitxoek egiten dute dirdir nire begietan eta garunean negu nahastu edo tropikaleko egun hauetan.

    Bai, irakasle ari naiz ikasle batzuei laguntza eskolak ematen eta irakasle askori gertatuko zaion bezala, baliabideak eta estrategiak falta ditudala sentitzen dut. Beraz, oraintxe bertan, Frank McCourt-en, domina eta bere omenezko eskultura merezi duen irakasle zailduaren orriak eta esanak munduko kristaurik kristauenarentzat Biblia den bezalakotxeak dira niretzat. Gainera, serendipiaz iritsi da niregana!

    Oraingoan ere ez dut esango esan gabe dagoen ezer, baina kontu batzuk gogorarazi eta horren inguruan hausnarketa egitea baino ez dut nahi.

    Kids watch, scrutinize, judge. They know body language, tone of voice, demanor in general”. (14. or)
    Lost Children of the Lost Children of the Lost Generation (…) Fathers say, Oh, shaddup. Don’t bodder me”. (15. or)
    There’s nothing sillier in the world than a teacher telling you don’t do it after you already did it (…) Professors of education at New York University (…) they talked about theories and philosophies of education, about moral and ethical imperatives, about the necessity of dealing with the whole child, the gestalt, if you don’t mind, the child’s felt needs, but never about critical moments in the classroom”. (19. or)
    In any classroom, something is always happening. They keep you on your toes, They keep you fresh. You’ll never grow old, but the danger is you might have the mind of an adolescent forever. That’s a real problem.” (39. or).
    The way you meet and greet your first class might determine the course of your whole career. Your whole career. (…) you have to know who you are. (…) Never let them invade your territory. Never. And remember: teachers who sit or even stand behind their desks are essentially insecure and should try another line of work. (…) We’d notice how adolescent temperatures rose, blood raced and there was enough adrenaline to poer a battleship. (…) teachers must observe how students present themselves. (…) So much — so much, I say — depends on how they enter a room. Observe their entrances. (…) To enter a room is to move frome one environment to another and that, for the teenager, can be traumatic.” (47, 48, 49. or)

    Beraz, ezin esan gabe utzi, nire ikasle horiek nola tratatu, nola motibatu eta duten gaitasunez nola konbentzitu ahal ditudan esango didan pertsona serendipiaz aurkitu eta nire ondoan izan nahi dudala, nire nirik onena atera ahal izateko eta ikasle horiei behar duten guztia eman ahal izateko. Baina hori guztia serendipiaren esku ezin dudanez utzi, apurka-apurka ingurukoen laguntzaz eta nire kabuz ikasten joan beharko dut. Zeinen erraza den spa itxura duten ikastetxeetan eskolak ematea! Eta behar bereziak eta motxila astunegiak dituzten ikasleen aurrean zer-nolako gabeziak ditugun irakasle xumeok! Irakaslea moldatu behar zaio ikasleari, ez alderantziz. Serendipia hitzak serenitatea gogorarazten duen arren, ezin utzi serenitatea hausten duen serenitate eza serendipia soilaren eskuetan.serendipity

    Bilatzailea


    2015 - 08.27

    Garai batean irakurri eta gaur halabeharrez niregana itzuli den testuaren euskarazko nire moldapentxoa:

     

    Bilatzaile definituko nukeen gizon baten istorioa da hau. Bilatzailea bilatzen duen norbait da; ez da ezinbestean aurkitzen duen norbait. Bilatzen ari dena zer den nahitaez dakiena ere ez da. Bere bizitza bilaketa bat den norbait da soilik.

    Egun batean, bilatzaileak Kammir herrirantz joan behar zuela sentitu zuen. Bere baitako leku ezezagun batetik zetozen sentipen horiei kasu hertsia egiten ikasi zuen. Beraz, guztia utzi eta joan egin zen.

    Hautsez betetako bideetan barrena bi egunez ibili ondoren, urrunean Kammir ikusi zuen. Herrira iritsi baino pixka bat lehenago, bidearen eskuinean zegoen tontor bat oso deigarria iruditu zitzaion. Berdetasun ederraz tapizaturik zegoen eta zuhaitz, hegazti eta lore xarmagarri piloa zegoen. Erabat inguratzen zuen egurrezko hesi txiki disdiratsu batek. Brontzezko atexka batek sartzeko gonbita egiten zion. Bat-batean, herria ahazten zuela sentitu zuen eta leku hartan atseden hartzeko tentazioan erori zen. Bilatzaileak atea pasa eta zoriak banatutakoak ziruditen harri zurien artean oinez ibiltzen hasi zen zuhaitzen artean. Bere begiei koloreanitzeko paradisu hartako detaile bakoitzean tximeleten antzera pausatzen utzi zien. Bere begiak bilatzaile batenak ziren, eta beharbada horregatik aurkitu zuen inskripzio hura harrietako baten gainean:

    Abdul Tareg, 8 urte, 6 hilabete, 2 aste eta 3 egun bizi izan zen.

    Hunkitu egin zen apur bat harri hura harri soil bat ez zela konturatzean: hilarri bat zen. Pena sentitu zuen hain adin txikiko haur bat leku hartan hilobiratuta zegoela pentsatzean. Ingurura begiratuta, gizona ondoko harriak ere inskripzio bat zuela konturatu zen. Irakurtzera gerturatu zen. Hauxe zioen:

    Yamir Kalib, 5 urte, 8 hilabete, 3 aste bizi izan zen.

    Bilatzailea izugarri hunkiturik sentitu zen. Leku eder hura hilerri bat zen, eta harri bakoitza hilobi bat zen. Banan bana oroitarriak irakurtzen hasi zen. Guztiek zituzten antzeko inskripzioak: izen bat eta hildakoaren bizitza-denbora zehatza. Baina ikaratu zuena denbora gehien bizi izan zuenak apenas pasatzen zituen hamaika urteak… Min izugarri batek bilduta, eseri eta negar egiten hasi zen.

    Hilerriko zaintzailea handik pasa zen eta gerturatu egin zen. Denbora batez isilik ikusi zuen negarrez eta gero familiako kideren batengatik egiten zuen negar galdetu zion.

    – “Ez, familiako kideengatik ez”, esan zuen bilatzaileak. “Zer gertatzen da herri honetan? Zer gauza ikaragarri dago herri honetan? Zergatik daude hainbeste ume hil leku honetan hilobiratuta? Zein izan da jende honen gainean erori den eta haurren hilerri bat eraikitzera behartu dituen maldizioa?”

    Agureak irribarre egin eta esan zuen:

    – “Lasai zaitezke. Ez dago horrelako maldiziorik. Gertatzen dena da hemen aspaldiko ohitura bat dugula. Kontatuko dizut…: gazte batek hamabost urte betetzen dituenean, gurasoek hemen daukadan libreta baten antzekoa oparitzen diote, lepoan zintzilika dezan. Gure artean ohitura da, momentu horretatik aurrera, zerbaitetaz intentsitate handiz gozatzen dugun bakoitzean, libreta zabaldu eta hauxe idazten dugu:

    Ezkerrean gozatutakoa zer izan den, eskuinean, gozamenak zenbat denbora iraun duen.il_570xN.773833897_rv8a

    Bere neska ezagutu zuen eta maitemindu egin zen. Zenbat denbora iraun zuen pasio erraldoi horrek eta ezagutzeko plazerak? Astebete? Bi? Hiru aste eta erdi? Eta gero, lehenengo muxuaren emozioak, lehenengo muxuaren plazer zoragarriak… zenbat iraun zuen? Muxuaren minutu eta erdiak? Bi egun? Astebete? Eta lehen umearen haurdunaldiak eta jaiotzak? Eta lagunen ezkontzek? Eta gehien desiratutako bidaiak? Eta urrutiko lurraldetik itzuli den anaiarekin elkartzeak? Zenbat denbora iraun zuen egoera horiez gozatzeak? Orduak? Egunak?

    Horrela, libretan disfrutatzen dugun momentu bakoitza idazten goaz… momentu bakoitza.

    Norbait hiltzen denean, gure ohitura da bere libreta ireki eta gozatutako denbora gehitzea, bere hilobian idazteko. Izan ere, hori da gure ustez bizitako denbora bakarra eta benetakoa”.

    Jorge Bucay

     

    Iturri digitala: http://brujulacuidador.com/2014/02/16/el-buscador/ (Azken kontsulta 2015/08/27)

    Erasoak


    2014 - 05.31

    Hitzezko erasoak eraso fisikoak bezain kaltegarriak dira, edo kaltegarriagoak. Badira desagertzen ez diren zauri moralak; eta nahi izan arren, ez dugu ezabatzerik lortuko. Gure izaerak bestea mintzen badu, baliteke zauri hori sekula ere ez sendatzea eta eraso dugunaren laguntasuna galtzeaz gain, gure ekintzen arrazoia ere galduko dugu.

     

    Indiako mendebaldeko familia batek jenio txarra zuen seme bat zuen. Odolberoa zen eta beti zegoen tentsioan eta haserre, baina inork ez zekien zergatik. Hori horrela, egun batea, aita gerturatu eta hauxe esan zion:

    Seme, ikusten al duzu iltze poltsa hau? Pazientzia galtzen duzun bakoitzean iltze hauetako bat ate atzean sartzea nahiko nuke.

    Semeak erdeinuz begiratu zion, baina, azkenean, onartu egin zuen.

    Lehen egunean 47 iltze iltzatu zituen. Baina asteak pasa ahala eta izaera kontrolatzen ikasi ahala, iltze gutxiago sartzen zituen.

    Azkenean, iritsi zen semeak iltze bat ere sartu ez zuen eguna. Aita berriarekin pozik, bere izaera kontrolatzen zuen egun bakoitzeko iltze bat kentzeko eskatu zion.

    Egunak pasa ahala, semea ateko iltze guztiak kentzeko gai izan zen. Lortu eta berehala, aitarengana joan eta horren berri eman zion. Aitak iltzerik gelditzen ez zela ikusita, semeari begiratu, eskua hartu, atera eraman eta zera esan zion:

    Seme, gogor aritu zara, oso gogor. Baina begiratu zenbat zulo dauden atean. Ez da sekula bera izango. Pazientzia galtzen duzun bakoitzean, hemen ikusten dituzun zaurien antzekoak eragiten dituzu.

    Esaera jakintsu batek dio haizeak ereiten dituenak ekaitzak jasotzen dituela. Ez da gutxiagorako; izan ere, zer espero dezakegu bestearen galderaren aurrean gure erantzuna eraso edo irain bat bada? Ezer onik ez, ziur. Norbait eraso edo iraindu ostean, esandakoa erretiratu arren, esateko moduak kalte ikaragarria eragin eta bestearen barnean mina erein badu, agian ez du esandakoa sekula ahaztuko.

    Motiborik gabe, umiliatzearren soilik, ez dugu gure hitzezko gaitasunekin inor laidotu edo iraindu behar. Norbere buruarekin eta besteekin zintzoa izatea ezinbestekoa da. Pentsatzen duguna esatea beharrezkoa da, baina esateko moduak ez du zertan oldarkorra izan. Izan ere, arrazoiak ez du laidorik ezagutzen eta irainik ere ez egiak.

     

    Moldaketaren iturria: Mahan, A. eta González, M. (2011). Cuentos Hindues, Sabiduria Ancestral bilduma, Madril: Karma 7, 105-107. or.

     

    madera2

    Asaldura


    2014 - 05.26

    EPIKTETO:

    Pertsonak ez dira gertaerengatik asaldatzen, gertaera horietaz pentsatzen dutenagatik baizik.

    [ in Bisquerra, 2009; moldatua]

    dejar_de_fumar

    Ikasketa prozesu etengabea


    2014 - 04.22

    Bai, horixe da bizitza: ikasketa prozesu etengabea. Zergatik jaio nintzen? Ikasteko, hainbat ikasgai barneratzeko. Zer ikasteko? Datorrena, bizitzak dakarkiguna, eskaintzen diguna.

    Eroriz ikasten da oinez. Hark esaten zuen: “zazpi aldiz eroriz gero, zortzi aldiz altxa zaitez”.

    Aitona isil eta gogorra, amona urduri eta atsegina, segurtasuna falta duen ama kementsua, erraietako sentimenduek gainezka egiten dioten aita bohemioa, ahizpa burugogor indartsua, etab. Ispilu dira. Bizitzak ispilua eskaini dit, nire alde onak eta txarrak landu eta neutraliza ditzadan (ahal badut), nire erdigunea topa dezadan, neure indarguneak eta ahulguneak zeintzuk diren ikus dezadan, eta horretatik abiatuta zerbait egin dezadan benetako nia aurki dezadan.

    Geldi egotea ez da ona. Uraren antzeko izan behar gara: moldaerrazak, zirrikituak aurkitu eta bide berrietatik abiatzeko gai. Baina batzuetan, tamalez, urmael lokaztu bihurtzen gara, edo okerrago, harea mugikor.

    Be water my friend,bidean ikusitakoaz ikasi.

    EGIA AL DA EGIA?


    2013 - 08.04

    Nire egia ez da zure egia. Zure egia ez da nire egia. Ala bai? Egia absolutua existitzen al da? Hauek dira gizakiak bere buruari egiten dizkion zenbait galdera gertaera baten inguruko kontrako bertsioak dituenean. Nork du arrazoia? Hurrengo kontakizunak horren inguruan hitz egiten digu:

    Ehunka urte dira India hegoaldea leienda batek zeharkatzen duela, istorio tristea eskaintzen digu, zorigaiztoko sentitzen zen errege batena, hain zuzen. Denbora zen sultanak bere buruari gizakiak zergatik ez ziren hobeak galdetzen ziola, zergatik gailendu zen gaizkia pentsamentuetan eta zergatik irabazi zion gezurrak egiari. Hiru galdera horiek arduratzen zuten, baina batez ere azkenak, gau eta egunez zuen buruan bueltaka. Bere ezinegona zela eta, handik gertuko baso batean bizi zen eta meditazioan urteak zeramatzan ermitau bat deitzeko eskatu zuen. Jakintsua eta zintzoa zenez, hark argituko zion enigma.

    –          Jauna, zergatik deitu nauzu? Zertan lagun zaitzaket? –galdetu zion errege pentsakorrari.

    –          Asko entzun dut zuri buruz –esan zuen erregeak–. Badakit ia ez duzula hitzik ere esaten, ihes egiten diezula era guztietako plazerei eta erreberentziei, ez duzula desberdintasunik ikusten urre zati baten eta buztin zati baten artean… Baina guztiek diote jakintsu bat zarela.

    –          Jendeak asko hitz egiten du, jauna –erantzun zuen ermitau asaldagaitzak.

    –          Hain zuzen ere jendearen inguruan zerbait garrantzitsua galdetu nahi dizut –esan zuen erregeak–. Jendea hobea izatea lor daiteke?

    –          Jauna, lege gehiago sortuta, ez da inondik ere lortzen herri bat hobea izaterik –erantzun zion aszetak–. Gizakiak berak bakarrik landu behar ditu egia gorena ezagutaraziko dioten jarrera eta gaitasunak. Hori ulertzen badugu soilik jakinaraziko zaizkigu egia arrunta eta egia gorena desberdintzeko metodoak.

    Erregeak zalantzati begiratu zion anakoretari eta zera erantzun zion:

    –          Hala ere, eremita, nik jendeari egia esanarazi diezaioket, edo, behintzat, egiazale izan daitezen lor dezaket.

    Erudituak hitz haiek entzun ostean, irribarre egin eta isilik geratu zen. Ez zuen gehiago hitz egin.

    Zenobitarekin izan zuen hizketaldiak erregearen ekimen hau ekarri zuen: ordutik aurrera, hiriko sarrera guardia talde batek zainduko zuen, erreinuan sartzen ziren guztiak aztertuko zituzten. Hiriko sarrerako atean, eta erreinuaren kanpoaldea eta barrualdea lotzen zituen zubiaren gainean urkabe bat jarriarazi zuen, eta baita lege hau ere: «Hirian sartu nahi duen oro galdekatua izango da. Egia esaten badu, sartu ahal izango du. Gezurra esanez gero, urkabera eramana izango da eta urkatua».

    Eguna zabalatzen ari zen, eta ermitaua hirirantz abiatu zen. Gau osoa meditatzen igaro zuen hainbeste gustatzen zitzaion baso baketsu hartan. Bere pausoa motela zen, ia parsimoniatsua. Zubirantz zihoan guardietako batek gelditu eta zera galdetu zionean:

    –          Nora zoaz?

    –          Urkamendira bidean noa urka nazazuen –erantzun zuen eremitak.

    Kapitainak baieztatu zuen:

    –          Ez dut uste, oker zaude.

    –          Ongi da, gezurra esan badut, urka nazazu.

    –          Gezurra esateagatik urkatzen bazaitugu, esan duzuna egia bihurtuko dugu, eta kasu horretan, ez zaitugu gezurra esatearren urkatu izango, baizik eta egia esateagatik.

    –          Hori da –baieztatu zuen ermitauak–. Orain badakizu zer den egia… Zure egia!

    Kontakizun honek ohartarazten digu bestearen iritzi-egia deuseztatzeak, eta gurea egiatzat jotzeak dakarren arriskuaz. Kontua, desadostasunaren zergatia eta jarrera hori hobeto ulertzeko nola joka dezakegun ongi jakin eta sakondu gabe epaitzen dugu.

    Era berean, batzuetan identifiktauta senti gaitezkeen bi pertsonaia kontrajarri aurkezten dizkigu. Alde batetik, erregea, bere egiaz itsuturik beste errealitate bat, berea bezain baliozkoa, ikusteko gai ez dena. Eta bestetik, ermitaua, bizitzaren irakaspenari eta ulertzeko gaitasunari esker erregearen iritzia onartzen duena.

    Erregeak jakintsuari «nik jendeari egia esanarazi diezaioket, edo, behintzat, egiazale izan daitezen lor dezaket» esaten dionean, ziurtzat jotzen du zuzena bere egia, bere errealitatea dela eta horretatik kanpo dagoena faltsutasunari eta gezurrari dagokiola.

    Ikuspuntu bakarrari eusteak traba mentala bakarrik ez, espirituala ere badakar, uneren batean denok egin behar dugun barneko bidaia hori kaltetzen eta oztopatzen baitu.

    Bestea alde batera uzteak, kondenatzeak eta epaitzeak atzerapausoa dakar giza harremanetan, batez ere lagunurkoak gu uler gaitzala eta gure jarrera onar dezala nahi badugu. Egia absolutua berea dela uste duena oker dago. Egia gorena iritzi arrunten multzoak osatzen du.

     

     

    Moldaketaren iturria: Mahan, A. eta González, M. (2011). Cuentos Hindues, Sabiduria Ancestral bilduma, Madril: Karma 7,  156-159. or.

     

    PENTAX Image

    IZAN HILDAKO BAT BEZALAKOA


    2013 - 08.02

    Gertaerek India iparraldera garamatzate, Sherpur Kham izeneko herrixka batera. Bertan, maisu agurgarri bat bizi zen, eta egunak Ojayit izeneko ikasleari irakaspen espiritualak ematen igarotzen zituen. Mistiko ohoragarriak lasaitasun handia hedatzen zuen, eta gerturatzen zitzaion edonori kutsatzen zion. Bere ontasun eta umiltasun handiagatik zen eskualdeko aholkulari maitatuenetakoa.

    Arratsalde batean, eguzkia Sherpur mendien ostean ezkutatu baino lehentxeago, Kham maisuak, lasaitasunez ikasleari irakaspen mistikoak irakasten aritu zenak, ikaslearengana joan eta zera agindu zion:

    –         Ojayit maitea, arratsalde honetan hilerrira joan behar duzu, eta bertan, edozelako lausenguak bota behar dizkiezu hilei.

    Ikasleak buruarekin baietz egin, eta gertuen zegoen hilerrira abiatu zen. Kanposantura iritsi zenean, zegoen isiltasun beldurgarriaz ohartu zen, eta nahiz eta errespetuak dardara eragin, hezitzaileak agindutakoa betetzen hasi zen. Bat-batean, Ojayiten garrasi eta lausenguek hautsi zuten bertako isiltasuna.

    Horren ostean, ikaslea hilerritik irten zen irakaslearengana itzultzeko.

    Ikaslea ikusi bezain laster, zera galdetu zion:

    –         Seme, zer erantzun dizute hilek?

    –         Ez dute ezer esan, maisu.

    –         Orduan, Ojayit maitea, itzuli hilerrira eta lausenguak bota beharrean, bota era guztietako irainak.

    Bigarrenez hartu zuen bide bera ikasleak, eta nekropoli isilera jo zuen. Bertara heldutakoan, edozelako irainak bota zizkien hildakoei. Minutu gutxiren buruan, eztarria urratu zuen gazteak. Amaitutakoan, maisuarengana itzuli zen.

    Ikaslea heldu bezain laster, mistikoak zera galdetu zion jarraitzaile gazteari:

    –         Ojayit, zer erantzun dizute hilek oraingoan?

    –         Ezer ere ez, maisu; oraingoan ere ez dute ezer esan –erantzun zuen ikasleak.

    Azkenik, honela adierazi zion maisuak:

    Ojayit, ikasle maitea, horrelakoa izan behar duzu zuk: besteen lausenguen eta irainen aurrean, hildako bat bezain hotza.

     

     

    Moldaketaren iturria: Mahan, A. eta González, M. (2011). Cuentos Hindues, Sabiduria Ancestral bilduma, Madril: Karma 7,  135-136. or.

    Diwali_Diya

     

     

    GIZON OREKATUA


    2013 - 07.31

    Indiako barnealdeko herri batean, herritarrek asko maite zuten gizon on bat bizi zen. Tamalez, emaztea galdu zuen urte batzuk lehenago, eta semearen kargu bera bakarrik gelditu zen. Nekazaritza lanetan aritzen zen, eta bere laguntzailerik finena zaldi zuri bat zen. Goiz batean, ohi bezala ukuilura animaliari jaten ematera joan zenean, ihes egin zuela ohartu zen. Berria azkar iritsi zen auzokideen belarrietara, eta bere etxera jo zuten:

    –         Zeinen zorte txarra izan duzun! Zaldi bakarra izan, eta harexek alde egin!

    –         Bai, egia da… joan egin da –erantzun zuen gizonak.

    Gizonak bere ohiko lanekin jarraitu zuen. Hala ere, egun batzuk igarotakoan, etxetik irteterakoan, etxeko sarreran zamaria zain zuela ohartu zen. Baina ez zegoen bakarrik, beste bat ekarri zuen berarekin. Berri onaren aurrean, auzokoak joan zitzaizkion berriz:

    –         Zelako zorte ona izan duzun! Zaldia berreskuratzea bakarrik ez, bi izatea ere lortu duzu!

    –         Bai, egia da… –erantzun zuen gizonak.

    Gizonak bi zaldi zituen, eta horrek bere semearekin denbora gehiago igarotzeko aukera ematen zion, eta semearekin herrixka inguruak zaldiz ikusteko aukera ere bai. Baina egun batean, semeak zalditik erori eta hanka bat hautsi zuen. Auzokideak joan zitzaizkion berriro ere:

    –         Zeinen zorte txarra izan duzun! Bigarren zaldia etorri ez balitz, zure semea orain onik egongo zen.

    –         Bai, egia da. –erantzun zuen gizonak soseguz.

    Bi aste igaro ziren, eta gerra hasi zenez, gazte guztiak deitu zituzten armadaren parte izateko. Denak, guztiek maite zuten gizonaren semea izan ezik, ohean baitzen oraindik hanka euskarri batetik zintzilik zuela. Oraingoan ere egin zioten bisita auzokoek eta zera esan zioten:

    –         Zelako zorte ona izan duzun! Zure semeak ez du gerrara joan behar!

    Bai, egia da… –erantzun zuen gizon orekatuak soseguz.

     caballo_blanco_2-1280x800

    Moldaketaren iturria: Mahan, A. eta González, M. (2011). Cuentos Hindues, Sabiduria Ancestral bilduma, Madril: Karma 7, 117-118. or.


    Tresna-barrara saltatu