• Yop Poll Archive
  • Archives
  • Categories
  • Archive for the ‘Aipuak’ Category

    ZU NAIZ


    2013 - 07.26

    Indiako barrualdeko herritxo batean ikasle bat bizi zen, eskuzabala, errukiorra, eta batez ere, zintzoa. Jaiotzezko apaltasunagatik maite zuten guztiek. Bihotz handiduna eta adeitsua. Perfekzioa bilatu nahiak galarazten zion moralki garatzea.

    Arratsalde batean, eguzkia urrunean sartzen ari zenean, zeruak kolore morexka hartu zuen, mutila bere maisuaren etxe xumera joan zen. Irakaslea gizon apala zen eta oso jakintsua eta ulerkorra. Atea jo zuen eta yogiak zera galdetu zuen:

     

    – Nor da? Nor dabil ordu hauetan ate-joka?

    – Ni naiz, maisu ohoragarri hori. Zu ikustera etorri naiz espiritualki hezi nazazun.

    – Ikasle maitea, ez zara behar bezain heldua –erantzun zion mistikoak atea irekitakoan–. Egon urtebetez kobazulo batean eta medita ezazu. Gogoeta egin atsedenik gabe. Ondoren, itzuli eta emango dizut irakaspena.

     

    Hasieran, ikasleak hitz horiek entzun zituenean, gogogabetu egin zen; hala ere, egiazko bilatzailea zenez, etsitzen ez duten horietakoa eta egia beraien bizitza arriskuan jarrita jarraitzen duten horietakoa, yogiari kasu egin eta haren esana betetzea erabaki zuen.

     

    Hainbat egun pasa zituen babesteko eta meditatzeko kobazuloaren bila. Baina, azkenean, mendi baten magalean aurkitu zuen bat. Hantxe egon zen urtebetez, maisuak proposatu bezala, gogoeta sakonak egiten. Denbora horretan, gazteak bere buruarekin egoten ikasi zuen, bere burua entzuten, haratago begiratzen; baina, batez ere, izatea lantzen.

     

    Urtebete geroago berriz ere montzoiaren euriak etorri zirenean, gaztetxoak urtebete pasa zela jakin zuen. Haitzuloa uzteko prestatu, eta bere hezitzailearengana abiatu zen. Hiru egun geroago iritsi zen herrixkara, etxera gerturatu eta atea jo zuen berriz ere.

     

    –         Nor da? Nor dabil ate-joka ordu hauetan? –galdetu zuen mistikoak.

    –         Zu naiz –erantzun zuen ikasleak.

    –         Horrela bada, sartu –esan zuen yogiak–. Ez zegoen tokirik bi nirentzat.

     

     

    Moldaketaren iturria: Mahan, A. eta González, M. (2011). Cuentos Hindues, Sabiduria Ancestral bilduma, Madril: Karma 7, 39-40. or.

     

    YogaWomanSilhouette-850x567

    Vikingoen sorterrira, Xabier Mendiguren Elizegi, hautatua


    2012 - 01.16

    Xabier Mendiguren

    (…)

    Ilun-orduak zetozenean H.rengana joaten zitzaidan gogoa, eta zeru lainotuan argi-izpi bat sumatzea bezala izaten zen niretzat, konparazioa onartzen badidazu. Erreakzio automatikoa zen, ihesbide askatzailea: egunean eguneko une txarra tokatzen zenean, H.aren aldarte baikorra gogoratu, eta bitamina batek edo tila-urak egingo zukeen lana egiten zidan hark nire barren ahulduan. Alabaina, ez zen nahikoa.  (…)

    Ez nengoen lasai, hala ere. Banekien zer esan nahi nion. Banekien esan egin nahi niola ere. Baina ez nekien nola. (…) Nik bera maite nuen; eta berak ni? Hori falta zitzaidan jakiteko.

    Horrelako hitzez esan beharrik ez dagoela entzun izan dut behin baino gehiagotan, igarri egiten direla. Hala ote? Igarri ote zidan H.k zer esan nahi nion, zer sentitzen nuen? Batetik, ukaezina zen begikotasun-seinaleak igortzen nizkiola, baina, bestetik, ni emakume serioa nintzen, ezkondua, lanean arduratsua… beharbada ez zuen imajinatuko nire adierazpen txeratsu haiek sinpatiatik harago zihoazela. Era berean, nola interpretatu behar nituen nik H.ren keinuak? Jatorra zen nirekin, atsegina, adeitsua… beste zerbait ezkutatzen ote zuen jokabide horren atzean? Ala nire gogo sukartsuaren iruzurra zen halakorik imajinatzea? Ez nekien eta ez neukan jakiteko modurik, ahoz esanda ez bazen.

    (…)

    Oso gogorra izan zen. Ni ez zapuzteko jokatuko zuen horrela: erreakzio diplomatikoa, ez entzunarena egitea autodefentsa-maniobra gisa. Baina ni nahiko jota gelditu nintzen.

    (…)

    Berandu arte egon ginen han, oheko jolasak eta oheko solasak tartekatuz (…)

    Joxe Arregi, Urteberri on! (2007-01-03), hautatua


    2012 - 01.09

    (…)

    Daukaguna estreinatu orduko baztertu eta berriaren bila abiatzen gara. Berriaren premia eroak garamatza, eta beldur naiz ez ote dugun berriaren berriz eta berri-beharrez dena zahartzen, dena hondatzen. Zaharberritzen baino trebeagoak gara berrizahartzen. Erabili eta bota bizi gara, berriaren aseezineko egarriz, Corte Inglesetik Eroskira. Zeinen arin zahartuko zaigun urte berria!

    “Urteberri on!” halere bihotzez! Baina zer opa diogu elkarri urte berrirako? Zer opa gaur zuri eta neure buruari? Adiskidea, ez dizut opa berri-gosea areagotu besterik egingo ez dizun gauza berri handirik. Ez dizut opa zure amets guztiak aseko lituzkeela iruditzen zaizunik ezer. Ez dizut opa loteriarik, loteria handirik behintzat ez. Ez dizut opa behar duzun baino gehiago irabazterik. Ez dizut opa lehian aurrena izaterik. Ez dizut opa gure mundualdi honetako urte berri guztiek inori eman ezin diotenik. Ez dizut opa, beraz, sasoi beterik. Eta, barkatu, ez dizut opa osasun osorik ere. Ez dizut opa lausorik gabeko bizitzarik. Ez dizut opa zalantzarik gabeko federik. Ez dizut opa ezertan perfektu izaterik, ezta zorion perfekturik ere. Ez sinesmen perfekturik, ez itxaropen perfekturik, ez maitasun perfekturik. Nahiago nuke hori guztia zuretzat eta guztiontzat posible balitz, baina ez da posible, eta ez dizut opa, adiskidea.


    Zer opa dizut, bada, urte berrian? Zarena izaten jakin dezazula opa dizut, ezinaren saminik gabe. Duzuna gozatzen jakin dezazula, dena izateko irrikarik gabe. Datorrena hartzen jakin dezazula, erresumindu gabe. Daukazunarekin aski izaten jakin dezazula, eta gehiago esango nizuke, jakin dezazula gutxirekin aski izaten. Egunero on pixka bat, pixka bat bakarrik, egiten jakin dezazula opa dizut, on guztia egin ezaren damurik gabe. Zure inguruko edo mundu zabaleko pobre bati, pobre bakar bati, laguntza apur bat eskaintzen jakin dezazula. Gure herriko bakearen alde hitz bat edo keinu bat egiten jakin dezazula. Etxekoekin eta auzokoekin bakean bizi izateko zeure bake-aletxoa jar dezazula. Zeure zauriekin eta besteenekin errukior izan zaitezela opa dizut. Zeure akatsekin eta besteenekin barkabera izan zaitezela. Egun berri bakoitzari ongi etorri egin diezaiozula opa dizut, ekarriko duen itzal eta guzti. Gauero bakean lotaratzen jakin dezazula, egunak pilatu dizun nahigabe eta guzti. Eguneroko fede argi-ilunari eta eguneroko itxaropen hauskorrari eta eguneroko maitasun-ahalegin erorkorrari eusten jakin dezazula opa dizut. Eta egunero behar dugun bizipoz galkorra gordetzen jakin dezazula. Eta opa dizut, estuasunak estuasun, arnasa hartzen jakin dezazula (…).

    Miren Agur Meabe, Zazpi orduak.


    2011 - 12.10

    (…)miren agur meabe


    Kapaz ote zara zure baitarako aipatzeko…

    – Zazpi toki eder?

    – Zazpi lagun benetako?

    – Zazpi une maitasunezko?

    – Zazpi egia baliotsu?

    – Zazpi aholku on?

    – Zazpi mesede, zuk inori egindakoak?

    – Zazpi mesede, inork zuri egindakoak?

    Horiei erantzuteko moduan bazaude, nago zure zazpi orduak asetzeko altxor nahikoa batu duzula dagoeneko.



    El Alquimista, Paulo Coelho


    2011 - 05.06

    ¿Pero dónde están las dos gotas de aceite que te confié? –preguntó el Sabio.

    El joven miró la cuchara y se dio cuenta de que las había derramado.

    Pues éste es el único consejo que puedo darte –le dijo el más Sabio de los Sabios-. El secreto de la felicidad está en mirar todas las maravillas del mundo, pero sin olvidarse nunca de las dos gotas de aceite en la cuchara.

    (Paulo Coelho, El Alquimista, 45-46)

    goilara, olio

    El Alquimista, Paulo Coelho.


    2011 - 05.05

    -¿Cuál es la mayor mentira del mundo? -indagó, sorprendido, el muchacho.

    – Es ésta: en un determinado momento de nuestra existencia, perdemos el control de nuestras vidas, y éstas pasan a ser gobernadas por el destino. Ésta es la mayor mentira del mundo.

    -Conmigo no sucedió tal cosa -replicó el muchacho-. Querían que yo fuese cura, pero yo decidí ser pastor.

    (33. or.)

    Ez dagoelako ezer idatzita, guk geuk idazten baititugu gure bizitzaren orrialdeak.

    Guk geuk egin behar baitugu oztopoz beteriko bidea.

    Guk geuk aukeratzen baititugu ezkerreko, erdiko edo eskuineko bidezidorrak.

    Guk baitugu gure ontziko lema.

    itsasontzi lema

    Aulki-jokoa


    2011 - 04.29

    (…)

    Teresak ez dio erantzun, baina orain badaki Heriok aulki-jokoan jolastu nahi duela beraiekin, eta Ixabelek lagunduko diola jolasa txukun-txukun prestatzen. Musika pizten eta itzaltzen lagunduko dio, irratiari bolumena igotzen eta jaisten, Iruñeko manifestazioak ekartzen eta eramaten. Ixabelek garraiatuko ditu aulkiak arrastaka alboko mahaira, beren mahaian norbaitek jolasa uzten duen bakoitzean. Gazteagoei ere parte hartzen utzi behar zaie. (Alberdi, U., 2009, Aulki-jokoa, Elkar, 51. or.)

    (…)

    Ez du samurra izan behar, galdu egingo duzula aldez aurretik jakinda, joko batean hasteak. Are gutxiago jokoan dagoena norberaren lepoa bada. (Alberdi, U., 2009, Aulki-jokoa, Elkar, 91. or.)

    aulki jokoa


    “Alaba” Gotzon Garaterena


    2007 - 09.07


    ” Kanpoan artean ere udaroko eguzkia zen jabe. Airean doinu berezia, zerualdean pozezko irrintziaren itsasoaren batbateko berpiztea gertu balego bezala.

    Izan ere, ba dira holako arratsalde bereziak, alde guziz miresgarriak, goi-goieneko liluraz betean, margoek, haizearen gardentasunak, are, bizitzaren erritmoak berak ere kalitate berria hartzen duten arratsaldeak”

    “Asesinos sin rostro”, Henning Mankel


    2007 - 08.01

    Luego pensó en Mona y en el hombre que la había ido a buscar.

    Y en Linda riendo. El hombre negro a su lado.

    También pensó en sí mismo.

    ” Hay un tiempo para vivir y otro para morir. “

    Después se obligó a salir del coche para empezar con la investigación del crimen.

    ” Que no ocurra nada más “, pensó.

    ” No lo resistiríamos. “

    Eran las tres y cuarto. Empezaba a llover de nuevo.


    Gauzak oker daudenean,

    ezin dutela okerrera egin pentsatu arren,

    tamalez, egin dezakete,

    eta gauzekin batera gure animoek ere norabide bera har dezakete…

    Pablo Neruda


    2007 - 06.16

    LA NOCHE EN LA ISLA

     

    Toda la noche he dormido contigo
    junto al mar, en la isla.
    Salvaje y dulce eras entre el placer y el sueño,
    entre el fuego y el agua.

    Tal vez muy tarde
    nuestros sueños se unieron
    en lo alto o en el fondo,
    arriba como ramas que un mismo viento mueve,
    abajo como rojas raíces que se tocan.

    Tal vez tu sueño
    se separó del mío
    y por el mar oscuro
    me buscaba como antes
    cuando aún no existías,
    cuando sin divisarte
    navegué por tu lado,
    y tus ojos buscaban
    lo que ahora
    -pan, vino, amor y cólera-
    te doy a manos llenas
    porque tú eres la copa
    que esperaba los dones de mi vida.

    He dormido contigo
    toda la noche mientras
    la oscura tierra gira
    con vivos y con muertos,
    y al despertar de pronto
    en medio de la sombra
    mi brazo rodeaba tu cintura.
    Ni la noche, ni el sueño
    pudieron separarnos.

    He dormido contigo
    y al despertar tu boca
    salida de tu sueño
    me dio el sabor de tierra,
    de agua marina, de algas,
    del fondo de tu vida,
    y recibí tu beso
    mojado por la aurora
    como si me llegara
    del mar que nos rodea.

     

    Pablo Neruda

     


    Tresna-barrara saltatu