• Yop Poll Archive
  • Archives
  • Categories
  • Posts Tagged ‘gogoeta’

    Erasoak


    2014 - 05.31

    Hitzezko erasoak eraso fisikoak bezain kaltegarriak dira, edo kaltegarriagoak. Badira desagertzen ez diren zauri moralak; eta nahi izan arren, ez dugu ezabatzerik lortuko. Gure izaerak bestea mintzen badu, baliteke zauri hori sekula ere ez sendatzea eta eraso dugunaren laguntasuna galtzeaz gain, gure ekintzen arrazoia ere galduko dugu.

     

    Indiako mendebaldeko familia batek jenio txarra zuen seme bat zuen. Odolberoa zen eta beti zegoen tentsioan eta haserre, baina inork ez zekien zergatik. Hori horrela, egun batea, aita gerturatu eta hauxe esan zion:

    Seme, ikusten al duzu iltze poltsa hau? Pazientzia galtzen duzun bakoitzean iltze hauetako bat ate atzean sartzea nahiko nuke.

    Semeak erdeinuz begiratu zion, baina, azkenean, onartu egin zuen.

    Lehen egunean 47 iltze iltzatu zituen. Baina asteak pasa ahala eta izaera kontrolatzen ikasi ahala, iltze gutxiago sartzen zituen.

    Azkenean, iritsi zen semeak iltze bat ere sartu ez zuen eguna. Aita berriarekin pozik, bere izaera kontrolatzen zuen egun bakoitzeko iltze bat kentzeko eskatu zion.

    Egunak pasa ahala, semea ateko iltze guztiak kentzeko gai izan zen. Lortu eta berehala, aitarengana joan eta horren berri eman zion. Aitak iltzerik gelditzen ez zela ikusita, semeari begiratu, eskua hartu, atera eraman eta zera esan zion:

    Seme, gogor aritu zara, oso gogor. Baina begiratu zenbat zulo dauden atean. Ez da sekula bera izango. Pazientzia galtzen duzun bakoitzean, hemen ikusten dituzun zaurien antzekoak eragiten dituzu.

    Esaera jakintsu batek dio haizeak ereiten dituenak ekaitzak jasotzen dituela. Ez da gutxiagorako; izan ere, zer espero dezakegu bestearen galderaren aurrean gure erantzuna eraso edo irain bat bada? Ezer onik ez, ziur. Norbait eraso edo iraindu ostean, esandakoa erretiratu arren, esateko moduak kalte ikaragarria eragin eta bestearen barnean mina erein badu, agian ez du esandakoa sekula ahaztuko.

    Motiborik gabe, umiliatzearren soilik, ez dugu gure hitzezko gaitasunekin inor laidotu edo iraindu behar. Norbere buruarekin eta besteekin zintzoa izatea ezinbestekoa da. Pentsatzen duguna esatea beharrezkoa da, baina esateko moduak ez du zertan oldarkorra izan. Izan ere, arrazoiak ez du laidorik ezagutzen eta irainik ere ez egiak.

     

    Moldaketaren iturria: Mahan, A. eta González, M. (2011). Cuentos Hindues, Sabiduria Ancestral bilduma, Madril: Karma 7, 105-107. or.

     

    madera2

    ZU NAIZ


    2013 - 07.26

    Indiako barrualdeko herritxo batean ikasle bat bizi zen, eskuzabala, errukiorra, eta batez ere, zintzoa. Jaiotzezko apaltasunagatik maite zuten guztiek. Bihotz handiduna eta adeitsua. Perfekzioa bilatu nahiak galarazten zion moralki garatzea.

    Arratsalde batean, eguzkia urrunean sartzen ari zenean, zeruak kolore morexka hartu zuen, mutila bere maisuaren etxe xumera joan zen. Irakaslea gizon apala zen eta oso jakintsua eta ulerkorra. Atea jo zuen eta yogiak zera galdetu zuen:

     

    – Nor da? Nor dabil ordu hauetan ate-joka?

    – Ni naiz, maisu ohoragarri hori. Zu ikustera etorri naiz espiritualki hezi nazazun.

    – Ikasle maitea, ez zara behar bezain heldua –erantzun zion mistikoak atea irekitakoan–. Egon urtebetez kobazulo batean eta medita ezazu. Gogoeta egin atsedenik gabe. Ondoren, itzuli eta emango dizut irakaspena.

     

    Hasieran, ikasleak hitz horiek entzun zituenean, gogogabetu egin zen; hala ere, egiazko bilatzailea zenez, etsitzen ez duten horietakoa eta egia beraien bizitza arriskuan jarrita jarraitzen duten horietakoa, yogiari kasu egin eta haren esana betetzea erabaki zuen.

     

    Hainbat egun pasa zituen babesteko eta meditatzeko kobazuloaren bila. Baina, azkenean, mendi baten magalean aurkitu zuen bat. Hantxe egon zen urtebetez, maisuak proposatu bezala, gogoeta sakonak egiten. Denbora horretan, gazteak bere buruarekin egoten ikasi zuen, bere burua entzuten, haratago begiratzen; baina, batez ere, izatea lantzen.

     

    Urtebete geroago berriz ere montzoiaren euriak etorri zirenean, gaztetxoak urtebete pasa zela jakin zuen. Haitzuloa uzteko prestatu, eta bere hezitzailearengana abiatu zen. Hiru egun geroago iritsi zen herrixkara, etxera gerturatu eta atea jo zuen berriz ere.

     

    –         Nor da? Nor dabil ate-joka ordu hauetan? –galdetu zuen mistikoak.

    –         Zu naiz –erantzun zuen ikasleak.

    –         Horrela bada, sartu –esan zuen yogiak–. Ez zegoen tokirik bi nirentzat.

     

     

    Moldaketaren iturria: Mahan, A. eta González, M. (2011). Cuentos Hindues, Sabiduria Ancestral bilduma, Madril: Karma 7, 39-40. or.

     

    YogaWomanSilhouette-850x567


    Tresna-barrara saltatu