• Yop Poll Archive
  • Archives
  • Categories
  • Posts Tagged ‘irakasle’

    Serendipiaz, serenitateaz eta serenitate ezaz


    2016 - 01.07

    Orain hiru urte serendipiaz egin nuen topo serendipia hitzarekin, zer zen jakin nuenean, maitemindu egin nintzen hitzaz eta munduaz. Agian ez da izango munduko hitzik ederrena, baina berarekin dakarrena gustatzen zait. Egongo da kasualitate hitzaren aldekoagoa denik, baina niri kasualitatea hitza serendipia baino kakofonikoagoa, arruntagoa eta zentzugabeagoa (kausalitatean sinisten baitut) iruditzen zait, beharbada, sibarita naizela pentsatuko duzue, baina serenitate hitza gogorarazten didan suge txistulariaren hitz hori garunean iltzatuta geratu zait. Egunerokotasunean ez dut sarri erabiltzen, baina berba hori ezagutu nuenetik, ez naiz pertsona bera eta nahiago dut gertatu zaizkidan kasualitateak serendipia direla sinetsi.

    Agian, Arkimedes bezain famatu eta aurreratu izan nahiko dut nire barren-barrenean. Auskalo! Bai, aitortzen dut, aurkikuntza ikaragarriak egiteko gai izan ez arren, Eureka! esateko aukera txikienak ere aprobetxatzen ditut, denok ez baikara berritzaile eta zientzialari apart izateko jaio. Nik baino lehenago, batek baino gehiagok hitz egin du horren inguruan, oraingo honetan ere ez dut aurkikuntza bikainik egiteko aukerarik izango, beranduegi, beti bezala.

    Behinola, lankide batek esan zidan liburu jakin batzuk irakurtzeko munduratu garela, eta liburu batek ez badigu ezer esaten, ez sentitzeko beldurrik erakartzen ez gaituen liburu bat albo batera uzteko. Hortxe ditut gaueko mahaitxoaren gainean sei liburu. Guztiak ere serendipiaz niregana etorriak, baina, momentuz, ez naute guztiek beren besoetan harrapatu. Frank McCourt idazlearen Teacher Man liburuak bere barruan dituen serendipia izpitxoek egiten dute dirdir nire begietan eta garunean negu nahastu edo tropikaleko egun hauetan.

    Bai, irakasle ari naiz ikasle batzuei laguntza eskolak ematen eta irakasle askori gertatuko zaion bezala, baliabideak eta estrategiak falta ditudala sentitzen dut. Beraz, oraintxe bertan, Frank McCourt-en, domina eta bere omenezko eskultura merezi duen irakasle zailduaren orriak eta esanak munduko kristaurik kristauenarentzat Biblia den bezalakotxeak dira niretzat. Gainera, serendipiaz iritsi da niregana!

    Oraingoan ere ez dut esango esan gabe dagoen ezer, baina kontu batzuk gogorarazi eta horren inguruan hausnarketa egitea baino ez dut nahi.

    Kids watch, scrutinize, judge. They know body language, tone of voice, demanor in general”. (14. or)
    Lost Children of the Lost Children of the Lost Generation (…) Fathers say, Oh, shaddup. Don’t bodder me”. (15. or)
    There’s nothing sillier in the world than a teacher telling you don’t do it after you already did it (…) Professors of education at New York University (…) they talked about theories and philosophies of education, about moral and ethical imperatives, about the necessity of dealing with the whole child, the gestalt, if you don’t mind, the child’s felt needs, but never about critical moments in the classroom”. (19. or)
    In any classroom, something is always happening. They keep you on your toes, They keep you fresh. You’ll never grow old, but the danger is you might have the mind of an adolescent forever. That’s a real problem.” (39. or).
    The way you meet and greet your first class might determine the course of your whole career. Your whole career. (…) you have to know who you are. (…) Never let them invade your territory. Never. And remember: teachers who sit or even stand behind their desks are essentially insecure and should try another line of work. (…) We’d notice how adolescent temperatures rose, blood raced and there was enough adrenaline to poer a battleship. (…) teachers must observe how students present themselves. (…) So much — so much, I say — depends on how they enter a room. Observe their entrances. (…) To enter a room is to move frome one environment to another and that, for the teenager, can be traumatic.” (47, 48, 49. or)

    Beraz, ezin esan gabe utzi, nire ikasle horiek nola tratatu, nola motibatu eta duten gaitasunez nola konbentzitu ahal ditudan esango didan pertsona serendipiaz aurkitu eta nire ondoan izan nahi dudala, nire nirik onena atera ahal izateko eta ikasle horiei behar duten guztia eman ahal izateko. Baina hori guztia serendipiaren esku ezin dudanez utzi, apurka-apurka ingurukoen laguntzaz eta nire kabuz ikasten joan beharko dut. Zeinen erraza den spa itxura duten ikastetxeetan eskolak ematea! Eta behar bereziak eta motxila astunegiak dituzten ikasleen aurrean zer-nolako gabeziak ditugun irakasle xumeok! Irakaslea moldatu behar zaio ikasleari, ez alderantziz. Serendipia hitzak serenitatea gogorarazten duen arren, ezin utzi serenitatea hausten duen serenitate eza serendipia soilaren eskuetan.serendipity

    IZAN HILDAKO BAT BEZALAKOA


    2013 - 08.02

    Gertaerek India iparraldera garamatzate, Sherpur Kham izeneko herrixka batera. Bertan, maisu agurgarri bat bizi zen, eta egunak Ojayit izeneko ikasleari irakaspen espiritualak ematen igarotzen zituen. Mistiko ohoragarriak lasaitasun handia hedatzen zuen, eta gerturatzen zitzaion edonori kutsatzen zion. Bere ontasun eta umiltasun handiagatik zen eskualdeko aholkulari maitatuenetakoa.

    Arratsalde batean, eguzkia Sherpur mendien ostean ezkutatu baino lehentxeago, Kham maisuak, lasaitasunez ikasleari irakaspen mistikoak irakasten aritu zenak, ikaslearengana joan eta zera agindu zion:

    –         Ojayit maitea, arratsalde honetan hilerrira joan behar duzu, eta bertan, edozelako lausenguak bota behar dizkiezu hilei.

    Ikasleak buruarekin baietz egin, eta gertuen zegoen hilerrira abiatu zen. Kanposantura iritsi zenean, zegoen isiltasun beldurgarriaz ohartu zen, eta nahiz eta errespetuak dardara eragin, hezitzaileak agindutakoa betetzen hasi zen. Bat-batean, Ojayiten garrasi eta lausenguek hautsi zuten bertako isiltasuna.

    Horren ostean, ikaslea hilerritik irten zen irakaslearengana itzultzeko.

    Ikaslea ikusi bezain laster, zera galdetu zion:

    –         Seme, zer erantzun dizute hilek?

    –         Ez dute ezer esan, maisu.

    –         Orduan, Ojayit maitea, itzuli hilerrira eta lausenguak bota beharrean, bota era guztietako irainak.

    Bigarrenez hartu zuen bide bera ikasleak, eta nekropoli isilera jo zuen. Bertara heldutakoan, edozelako irainak bota zizkien hildakoei. Minutu gutxiren buruan, eztarria urratu zuen gazteak. Amaitutakoan, maisuarengana itzuli zen.

    Ikaslea heldu bezain laster, mistikoak zera galdetu zion jarraitzaile gazteari:

    –         Ojayit, zer erantzun dizute hilek oraingoan?

    –         Ezer ere ez, maisu; oraingoan ere ez dute ezer esan –erantzun zuen ikasleak.

    Azkenik, honela adierazi zion maisuak:

    Ojayit, ikasle maitea, horrelakoa izan behar duzu zuk: besteen lausenguen eta irainen aurrean, hildako bat bezain hotza.

     

     

    Moldaketaren iturria: Mahan, A. eta González, M. (2011). Cuentos Hindues, Sabiduria Ancestral bilduma, Madril: Karma 7,  135-136. or.

    Diwali_Diya

     

     

    ZU NAIZ


    2013 - 07.26

    Indiako barrualdeko herritxo batean ikasle bat bizi zen, eskuzabala, errukiorra, eta batez ere, zintzoa. Jaiotzezko apaltasunagatik maite zuten guztiek. Bihotz handiduna eta adeitsua. Perfekzioa bilatu nahiak galarazten zion moralki garatzea.

    Arratsalde batean, eguzkia urrunean sartzen ari zenean, zeruak kolore morexka hartu zuen, mutila bere maisuaren etxe xumera joan zen. Irakaslea gizon apala zen eta oso jakintsua eta ulerkorra. Atea jo zuen eta yogiak zera galdetu zuen:

     

    – Nor da? Nor dabil ordu hauetan ate-joka?

    – Ni naiz, maisu ohoragarri hori. Zu ikustera etorri naiz espiritualki hezi nazazun.

    – Ikasle maitea, ez zara behar bezain heldua –erantzun zion mistikoak atea irekitakoan–. Egon urtebetez kobazulo batean eta medita ezazu. Gogoeta egin atsedenik gabe. Ondoren, itzuli eta emango dizut irakaspena.

     

    Hasieran, ikasleak hitz horiek entzun zituenean, gogogabetu egin zen; hala ere, egiazko bilatzailea zenez, etsitzen ez duten horietakoa eta egia beraien bizitza arriskuan jarrita jarraitzen duten horietakoa, yogiari kasu egin eta haren esana betetzea erabaki zuen.

     

    Hainbat egun pasa zituen babesteko eta meditatzeko kobazuloaren bila. Baina, azkenean, mendi baten magalean aurkitu zuen bat. Hantxe egon zen urtebetez, maisuak proposatu bezala, gogoeta sakonak egiten. Denbora horretan, gazteak bere buruarekin egoten ikasi zuen, bere burua entzuten, haratago begiratzen; baina, batez ere, izatea lantzen.

     

    Urtebete geroago berriz ere montzoiaren euriak etorri zirenean, gaztetxoak urtebete pasa zela jakin zuen. Haitzuloa uzteko prestatu, eta bere hezitzailearengana abiatu zen. Hiru egun geroago iritsi zen herrixkara, etxera gerturatu eta atea jo zuen berriz ere.

     

    –         Nor da? Nor dabil ate-joka ordu hauetan? –galdetu zuen mistikoak.

    –         Zu naiz –erantzun zuen ikasleak.

    –         Horrela bada, sartu –esan zuen yogiak–. Ez zegoen tokirik bi nirentzat.

     

     

    Moldaketaren iturria: Mahan, A. eta González, M. (2011). Cuentos Hindues, Sabiduria Ancestral bilduma, Madril: Karma 7, 39-40. or.

     

    YogaWomanSilhouette-850x567

    Familia


    2012 - 01.16

    Gure gurasoen garaiko familiak eta oraingoak ezin dira alderatu. Egia da beti egon direla familia onak eta txarrak, baina gaur egun ikusten diren familiak garai batekoak baino xelebreagoak dira dudarik gabe. Ez dut jo nahi familia osatzen dutenen aldetik, -aldaketei eskerrak, ugaritasuna baitago familia moldeetan-, baizik eta familiakoen jokabideetatik.
    Beti egon izan dira kaleko umeak, egun osoa kalean pasatzen zutenak. Horrek badu bere alde ona; izan ere, autonomia lortzen dute, eta baita beren kabuz erlazionatzeko eta moldatzeko gaitasuna ere. Hala ere, bere alde txarra ere izan dezake: erabat kaleko bihurtzea. Hau da, guztiz lotsagabetzea, kalea beraiena dela pentsatzea, eta etxekoenganako inolako loturarik ez sentitzea.
    Nire haur garaian ere baziren kaleko umeak, eta guztiz lotsagabeak ziren batzuk; guztiak ez, orokortzea ez baita ona. Nahi zutena lor zezaketela uste zuten, eta beraien ongizateari baino ez zioten erreparatzen, besteak kontuan izan gabe. Eskaleen antzera, kaleko legera ohituak zeudela zirudien, eta ez zutela inolako araurik onartzen.
    Bestalde, baziren betiko ume mimatuak: etxeko errege-erreginak zirenak, munduaren zilborra zirela uste zutenak. Nahi zuten guztia lortzen zutenak ziren, negar pixkat egin, eta gurasoak gaizki sentitzen zirelako, minutu bat igaro baino lehen, umeari nahi zuena ematen zioten. Mundua beraien zerbitzura zegoela ikusten zuten. Handitan auskalo zer egin duten beraien heziketari esker!
    Oraingo familiak eta garai batekoak alderatuz, lehengoek familiatasun handiagoa zutela iruditzen zait; batasun handiagoa zuten. Beharbada, batzuk diziplinatuegiak ziren; baina oraingoak, batasunik gabeko taldeak direla ematen du. Izan ere, askok kapritxoagatik izaten dituzte seme-alabak –hala dirudi behintzat–, eta gero, ezin izaten dituzte hezi; irakasleen, zaintzaileen edo aitonen-amonen eskuetan uzten dituzte haiek hezi ditzaten.
    Zer dira seme-alabak? Haragi zati bat? Ez dut uste. Beharrak eta eskubideak dituzten gizakitxoak dira. Arreta behar dute, baina baita heziketa on bat ere. Zer da haurra izan, eta inolako interesik ez jartzea haur horren heziketan? Batzuek loreontziak direla uste dutela iruditzen zait, beraien zeregin bakarra haurra izatea balitz bezala jokatzen baitute.
    Familiak eta familiak daude eta egon dira, baina oreka bat behar da beti. Eskubideak, betebeharrak eta mugak dituztela esan, azaldu eta ulertarazi behar zaie etxeko txiki eta gazteei, bestela ez goaz inora. Ohitura onak etxetik hartu behar dira, etxekoek eurek eman behar dizkiete. Irakaskuntza eta hezkuntza ez da ikastetxeetara mugatzen, talde lana da; baina oinarria familia da, gurasoak batik bat. Gurasoen, familiakoen, zaintzaileen eta irakasleen arteko elkarlana dela esan daiteke. Hortaz, oinarria kolokan baldin badago, gurasoek ez badizkiete arau batzuk jartzen beren seme-alabei, alferrik da taldeko beste kideek ahaleginak egitea, nekez lortuko baitute etxean lortzen ez dena.
    Beste kontu bati helduko diogu orain: teknologiaren eraginari. Mesedegarri izan daitekeen arren, kasu batzuetan, kaltegarri eta suntsigarri bihur daiteke. Izan ere, familia askotan telebistek, ordenagailuek eta kontsolek kalte handia egiten dute. Guraso batzuek beraien denbora lortzeko haurrak horien aurrean uzten dituzte. Horixe da errazena, bakean uzteko gugandik urrunaraztea; baina horrek ekar ditzakeen ondorioez ez gara jabetzen beranduegi den arte. Ohitura batzuk sortzen zaizkie haur edo gaztetxoei, eta ondoren, horiek kentzea oso zaila da. Etxeko errege edo erregina bihur daitezke telebista, ordenagailua edo kontsola; gurasoek baino garrantzia handiagoa hartuz, gurasoak eurak ordezkatzera heltzeraino. Teknologia horien seme-alaba, esklabo edo yonki bihurtzen dira.
    Bai, gauza asko izan behar dira kontuan haur bat hezterako garaian, baina ezin gaitezke axolagabetasunean eror. Esatea erraza da, baina seme-alabei behar bezalako heziketa eskaintzea oso zaila. Dena dela, ahaleginak egin behar ditugu, inork ez baitu egingo guk egin beharrekoa.

    errege


    Tresna-barrara saltatu