• Yop Poll Archive
  • Archives
  • Categories
  • Posts Tagged ‘lagun’

    Sentimendu nahasiak


    2016 - 10.04

    Nire isiltasunak asko du esateko. Modu sutilean adierazteko, lagun baten hitzak ekarriko ditut: ipurtzuloaño! Ipurtzuloraino sistema frantsesa ez ezagutzeaz eta ezin ulertzeaz, ipurtzuloraino bankuez eta agentziez, ipurtzuloraino ordainketa sistema frantsesaz, ipurtzuloraino IBAN zenbaki frantsesa ez duen kontu korronteaz, ipurtzuloraino euskaldun espainola izateaz, ipurtzuloraino ez dabiltzan fotokopiagailuez, ipurtzuloraino berandu iristen diren fotokopiez, ipurtzuloraino desertuko arraina edo itsas hondoko gamelua izateaz. IPURTZULORAINO!

    jolie fille fachée

     

    Baina aitortzen dut, ez da guztia beltza. Astuna da burokrazia, baina eskerrak eman behar dizkiet inguruan ditudan aingerutxoei :). Laguntzeko prest dauden pisukideei, lankideei, lagunei eta ikasleei. Haiei esker ari baita arintzen eta sendatzen paper arteko nire zoramena. Bizitzaren magia handitzen doa leku, bizipen eta irakaspen berriak ezagutu ahala. Mila esker bihotzez, zuei esker ari baita haur hau Bordelen hazten.

     

     

    LAGUNEN ZUHAITZA


    2016 - 01.10

    Badira gure bizitzan gure bidean kasualitatez gurutzatu izanarekin bakarrik zoriontsu egiten gaituzten pertsonak.

    Batzuek bidea gure ondoan egiten dute, ilgora eta ilbehera asko ikusiz, eta badira beste batzuk urrats baten eta bestearen artean ia ikusi ere egiten ez ditugunak. Guztiei deitzen diegu lagun, eta askotariko lagunak daude.

    Agian zuhaitz baten hosto bakoitzak gure lagunetako bat irudikatzen du. Lehenengo kimutik sortzen direnak gure lagun gurasoak dira, bizitza zer den erakusten digutenak. Ondoren, lagun anai-arrebak datoz, horiekin gure espazioa elkarbanatzen dugu gu bezala loratu daitezen, eta horien ondoren ezagutzen ditugu errespetatu eta ona opa diogun gainerako hosto-familia.

    Baina patuak beste lagun batzuk ere badakarzkigu, gure bidean gurutzatuko zirela ez genekien horiek. Horietako askori lagun-min eta bihotzeko lagun deitzen diegu. Zintzoak dira, benetakoak. Esan gabe badakite noiz gauden gaizki, zerk egiten gaituen zoriontsu eta zer behar dugun. Batzuetan, lagun-min horietako batek gure bihotzean eztanda eragin, maitemindu eta lagun maitemindua daukagu. Lagun horrek distira sorrarazten digu begietan; musika, gure ezpainetan eta jauziak, gure oinetan.

    Horiez gain, badira denboraldi baterako lagunak, oporraldi batekoak, egun batzuetakoak edo ordu batzuetakoak. Horiek, gertu gauden denbora horretan, irribarre asko sorrarazten die gure aurpegiei.

    Badira baita lagun urrunak ere, adarren gainetan dauden horiek, baina haizeak putz egiten duenean, hosto baten eta bestearen artean agertzen dira, eta nahiz eta ez ditugun sarri ikusten, gure bihotzetik gertu daude.

    Denborak aurrera egiten du, uda igaro egiten da, udazkena gerturatu egiten da eta gure hostoetariko batzuk galdu egiten ditugu, batzuk beste uda batean jaiotzen dira eta beste batzuek urtaro askotan zehar irauten dute. Hala ere, eroritako hostoek gertu jarraitzen dutenez, gure sustraiak pozez elikatzen, zoriontsu gara. Gure bizitzan gurutzatu zireneko une zoragarrien oroitzapen dira.

    Gure bizitzan gurutzatzen den pertsona bakoitza bakarra da eta beti, beti, uzten du bere zerbait gugan eta gure zerbait darama berarekin.

    Nire zuhaitzeko hosto, bakea, maitasuna eta osasuna opa dizkizut, orain eta beti. Guregandik asko eramango dutenak egongo dira, baina ez da egongo ezer utziko ez digunik. Hori da gure bizitzako erantzukizun handiena eta bi arima kasualitatez ez direla elkartzen erakusten duen froga.

    El árbol de los amigos, Jorge Luis Borges (moldapena).

    MENDI ARTEKO GOGOETAK


    2014 - 09.07

     

    Iraila, nebulosa-hila. Zalantzaz eta galdera ikurrez betetako hila. Baina, era berean, esperientzia eta bizipen berrien iturburu. Berez, beste hilabete bat baino ez da, baina baten bati ikasturte hasiera irailean jartzea bururatu zitzaion eta horri jarraitu diogu orain artean.

    Ikasturte hasierek aspaldi hartu zuten amildegi itxura nire bizitzan. Abentura bila jauzi egin ala orain arteko konfort egoerarekin jarraitu? Shakespearen “to be or not to be” esaldi famatuaren antzeko zalantza-dantza eragiten didate.

    30 egun dituen denbora tarte ezegonkor honetatik, 7 baino ez dira pasa, baina zer den burua! Eta zer den bizitza! Ia 30 egunetan, 720 ordutan egiten diren neurona-konexioak (baten batek zalantza egingo duen arren) bizi izan ditut 120 ordutan.

    Hala ere, ikasturte hasierarekin aldatzen ez den eta aldatzea nahi ez dudan zerbait bada: LAGUNAK. Nebulosa-hilen joan-etorriekin ondoan sortu diren izar ederrak. Une gozo eta mingotsetan hortxe dauden izarrak, batzuetan nik izar iheskor baten antzera jokatu arren, hortxe segitzen dutenak. Beraien argiari esker, goiz-, arratsalde-, gau-, egun-, etab. –pasa bikainak bizi izan ditut, eta bide ilunen irteerak ere beraiei esker ikusi ahal izan dut sarri. Halaxe izaten jarrai dezala eskatzen diot astro berriaren sorburu den nebulosa-hilari.

    Mila esker guztioi eta segi orain arte bezain distiratsu. 😉

    NEBULOSA

    Psikologoari…


    2013 - 06.28

    Nire psikologo pertsonal maitea,

     

    Orain hilabete batzuk, hamar edo, esan zenidan airez aldatzeak mesede egingo zidala, eta ez zinen guztiz oker. Bihozkada zenuela gaineratu zenuen. Eta gaur, uda usainarekin eta batzuen ikasturte bukaerarekin batera, atzerabegirakoa egitea pentsatu dut.

    Nola laburbildu ikasturte hau? Bizitza ikas prozesu etengabea dela ikasi dut. Horrelaxe laburbilduko nuke. Oraingoan, uste dut, benetan ikasi dudala. Jende berria ezagutu, gauza berriak ikusi, ikasi eta bizi.

    Une zailetan edo negatiboetan musikak zenbat laguntzen duen ikusi dut, jende berria ezagutzeak eta haien esperientzien berri izatea oso aberasgarria dela. Bakardadea beldurgarria da batzuetan, eta horri aurre egiteko sendagai ezin hobea jendez inguratuta egotea da. Bai, baina ez. Neurrian, guztia bezala. Izan ere, jendez inguratuta egoteak ere ito gaitzake. Gure arazoetatik ihes egiten laguntzen digu, baina beste arazo batzuk ere sor ditzake. Guztia orekatu behar da, eta horixe da zaila bizitzan. Pilatesen orekari eusteko gai ez nintzela eta desorekatu bat nintzela esaten nion begiraleari, eta halaxe dela uste dut, desorekatu bat naiz, orekaren bila dabilen desorekatua. Apurka-apurka orekatzen doan (edo doala uste duen) desorekatua. Baina orekatuegi izatea ona ote? Ez al da hobe desoreka onartu eta norbere burua onartuta aurrera egitea? Beste ikasgai bat.

    Adjektibo bat aukeratu behar izanez gero, itzela erabiliko nuke urte izenari jarraiturik.

    Uste dut ez naizela gai izango nahiko nukeen guztia idazteko, ezta nire buruan dagoen guztia islatzeko ere. Eta beste asko neure golkorako gordeko ditut, neure bakarrik izan daitezen. Gure buruarekin ditugun sekretutxoak. Garai batean, uste nuen guztia kontatu behar nuela, gardena izan behar nuela. Bai, batzuek esango dute banaizela, eta datorkidan guztia botatzen dudala. Baina zer izango litzateke benetan guztia botako banu? Ez omen daukat filtrorik, baina uste dut ikasi dudala nolabaiteko filtroa izaten, zenbait kontutan, behintzat.

    Hainbeste jenderi eman nahiko nizkioke eskerrak, eta hainbeste jende dut gogoan lerro hauek idazterakoan… Ziur naiz baten bat ahaztuko zaidala… Barkatuko dit.

    Marikixkur trikitilaria, Mariglori abeslaria, Akerbeltz lasaia, Txita  zuhaitz zalea, Pistatxo morea, Behor menderakaitza, Lore nafarra, Lanbro leiala, Ratatouille futbolzalea, Ostadar urdina, Bela artista, Kimu jakintsua, Sorgin bihurria, eta nire ibilbidean gurutzatu zareten guztioi, mila esker.

    Miren Agur Meabe, Zazpi orduak.


    2011 - 12.10

    (…)miren agur meabe


    Kapaz ote zara zure baitarako aipatzeko…

    – Zazpi toki eder?

    – Zazpi lagun benetako?

    – Zazpi une maitasunezko?

    – Zazpi egia baliotsu?

    – Zazpi aholku on?

    – Zazpi mesede, zuk inori egindakoak?

    – Zazpi mesede, inork zuri egindakoak?

    Horiei erantzuteko moduan bazaude, nago zure zazpi orduak asetzeko altxor nahikoa batu duzula dagoeneko.



    Tiroak.


    2008 - 11.01

    Alde guztietatik jasotzeko prest egon behar dugu. Ez da lan erraza, ezta atsegina ere. Baina badirudi beste erremediorik ez dagoela. Izan ere, gutxien espero dugun aldetik, gutxien espero dugun pertsonaren eskuetatik gutxien espero dugun unean, jaso dezakegu amorruz beteriko tiro gordin bat, edo agian, bi. Gehiago, beharbada.

    Pum, pum, pum.

    Tiro horien zauriak sendatzeko denboraren eta pazientziaren lagun egin besterik ez dugu. Pazientzia eta denbora kontzeptu abstraktuen lagun. Lagun hauekin ohitzen joan eta konfiantza handiegirik hartu ez, bada ez bada, beste tirorik jaso nahi ez baldin badugu behintzat…

    Baina bizitza prozesu ziklikoa dela dioenik bada, beraz;

    pum, pum, pum

    berriz entzutea tokatuko zaigu tamalez. Gizakiok ez baitugu geure akatsez ikasten.

    tiroak


    Tresna-barrara saltatu